บทที่ 219

เซียวหลินเทียนไม่ไปข้างนอกแล้ว กล่าวต่อแม่นมลี่ว่า

“เจ้ากลับเรือนบุหงาก่อน ดูแลหลิงเยวี่ยให้ดี ในสองวันนี้พวกเจ้าพักอยู่ตำหนักอ๋องอี้ไม่อนุญาตให้ออกข้างนอก!”

“หลี่ชุง เจ้าไปบอกหมอเลี่ยวว่าพระชายาอ๋องอี้ป่วยหนัก ในสองวันนี้ก็ไม่ไปนั่งตรวจที่โรงเหยียนหลิง ให้เขาเชิญท่านหัวช่วยนั่งตรวจก่อนเสีย!”

“จำไว้ว่าบอกความจริงหมอเลี่ยวกับท่านหัวได้ แต่เผยต่อสาธารณะมิได้!”

หลี่ชุงเข้าใจความร้ายแรงของเหตุการณ์แล้ว พลางผงกศีรษะรู้ความ

“หม่อมฉันทราบแล้วเพคะ หม่อมฉันจะทำตามคำสั่งท่านอ๋องแน่นอนเพคะ!”

“เหวินซวง เจ้าเตรียมของกำนัลส่งไปคฤหาสน์หลี่ว์บอกว่าพระชายาติดไข้หวัดมิอาจไปรักษาได้ชั่วคราว ให้เจ้าส่งไปขออภัยเสีย”

“รอหลังพระชายาหายแล้ว จะไปจวนรักษาฮูหยินใหญ่แน่นอน!”

ชิวเหวินซวงพยักหน้า แม้ในใจหมายให้หลิงอวี๋ทำตระกูลหลี่ว์ขุ่นเคืองจะตาย

แต่พอนึกถึงว่าหลี่ว์เซียงดำรงตำแหน่งอันทรงเกียรติ ซึ่งตนอยากเป็นพระชายาอ๋องอี้ ดังนั้นผลประโยชน์ของเซียวหลินเทียนเลยมาก่อน

การคบหาหลี่ว์เซียง นั่นก็เป็นผลประโยชน์ในอนาคตที่ต้องมี!

แป๊บเดียวจ้าวซวนก็รุดมาแล้ว หลังได้ยินการวิเคราะห์ของเซียวหลินเทียน จ้าวก็ซวนพลันเอ่ยว่า

“ท่านอ๋อง การวิเคราะห์ของท่านสมเหตุสมผลนัก! ทักษะพระชายาที่เผยวิชาแพทย์เหนือชั้นของนางอาจทำหลายคนขุ่นเคืองจริง กระหม่อมจะส่งคนไปสืบสวนเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ!”

“เพียงหวังว่าฟ้าจะคุ้มครองพระชายา ขอให้เราช่วยนางได้ทันเวลา!”

จ้าวซวนจากไปรีบเร่ง

แต่เซียวหลินเทียนกลับใจเต้นเพราะคำพูดประโยคสุดท้ายที่เขากล่าวขึ้น

ผ่านมาทั้งคืนแล้ว หลิงอวี๋ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่?

ฝ่ายตรงข้ามกล้าแอบอ้างชื่อเสียงตระกูลหลี่ว์เข้าเรือนมาหลอกหลิงอวี๋ นั่นแปลว่าต้องเตรียมตัวมาอย่างดี

เจตนาของพวกเขาก็คือฆ่า!

หลิงอวี๋เป็นแค่สตรี แม้วิชาแพทย์เลิศล้ำ แต่กลับไม่ได้วรยุทธ!

นางจะหนีพ้นการสังหารเช่นนี้ได้หรือ?

......

“โครม… คราม...”

หลิงอวี๋พลิกตัวกลับมา มือเท้าไม่มีที่ยึด

“จบเห่! หรือว่าข้าต้องตายที่นี่?”

หลิงอวี๋ยังไม่ทันบอกลาชีวิตครั้งที่สองนี้เลย พลันรู้สึกถึงแรงกระแทกรุนแรงถ่ายทอดระยะหนึ่ง

แรงปะทะมหาศาลทำให้ในสมองนางสะเทือน นางรู้สึกว่าทั้งร่างตัวเองเจ็บราวกับพังยับก็ไม่ปานพลางจมดิ่งสู่ความมืดในบัดดล

ด้วยความเลอะเลือน รู้สึกว่าตัวเองกำลังไหลไปตามกระแสน้ำ ความรู้สึกล่องลอยว่องไวนั่นคล้ายฝันแต่ก็เหมือนจริง