บทที่ 227

หลิงอวี๋มีบาดแผลที่ตัว ไม่สามารถวิ่งเร็วได้ นางจึงสะบัดมือของจางเหมย

“ไม่ต้องสนใจข้า หนีไปเถิด ข้าจักหาทางหนีไปเอง!”

จางเหมยเอ่ยอย่างกังวล “จะทำเช่นนั้นได้เยี่ยงไรกัน! เจ้าจุดไฟเผาหมู่บ้านตระกูลอู๋หนา หากตกไปอยู่ในเงื้อมมือพวกเขา พวกเขาไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่!”

ไม่ว่าเยี่ยงไรจางเหมยก็จะลากหลิงอวี๋ไปด้วย หลิงอวี๋เห็นว่าสะบัดนางไม่หลุด ก็กังวลขึ้นมา

“จางเหมย บอกเจ้าตามตรง ข้าคือพระชายาอ๋องอี้ แม้ว่าข้าจะตกไปอยู่ในเงื้อมมือของพวกเขา พวกเขาก็มิกล้าทำอะไรข้าหรอก!”

“เจ้ารีบหนีไปเถิด ข้าจะถ่วงเวลาพวกเขาไว้! เจ้ารีบไปรายงานที่หมู่บ้านตระกูลเฉิง บอกให้ท่านอ๋องอี้มาช่วยข้า!”

พระชายาอ๋องอี้?

จางเหมยมองหลิงอวี๋อย่างสงสัย เห็นทหารไล่ตามใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ และหลิงอวี๋ก็ไม่สามารถหนีไปได้จริง ๆ

นางจึงเอ่ยอย่างเด็ดเดี่ยว “แม่นางอวี๋ เช่นนั้นเจ้าดูแลตัวเองด้วย ข้าไปก่อน! เจ้ามิต้องกังวล ข้าจักไปหาคนมาช่วยเจ้าโดยเร็วที่สุด!”

จางเหมยพูดจบ ก็รีบมุดเข้าไปในพุ่มไม้ และไม่นานหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

หลิงอวี๋เห็นว่าทหารไล่ตามตนเองใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จึงหันหลังวิ่งไปอีกทางหนึ่ง ขณะที่วิ่งก็จงใจตะโกนเสียงดังไปด้วย

“พวกเจ้ารอข้าด้วย ข้าวิ่งต่อไปไม่ไหวแล้ว!”

นางวิ่งไปเกือบร้อยกว่าเมตร ก็ได้ยินเสียงคนตะโกนไล่หลังมา

“หยุดนะ หากยังวิ่งต่อข้าจะยิ่งธนูใส่เจ้า!”

หลิงอวี๋หันกลับไป เห็นทหารสิบกว่านายถือคบไฟไล่ตามมาอย่างน่ากลัว

มีสองคนยกธนูขึ้นมาแล้ว หลิงอวี๋หยุดทันที แสร้งทำท่าทีหวาดกลัวพลางตะโกน

“ใต้เท้า อย่าฆ่าข้าเลย ข้า… ข้าไม่หนีแล้ว!”

“คนอื่นเล่า?” นายทหารผู้หนึ่งที่เป็นผู้นำตะคอก

“วะ… วิ่งไปข้างหน้าแล้วเจ้าค่ะ!”

หลิงอวี๋ชี้ไปข้างหน้า พลางบ่นแสร้งทำหงุดหงิด

“ข้าได้รับบาดเจ็บ วิ่งเร็วมิได้ พวกเขาจึงทิ้งข้าไป!”

“ตามไป!”

นายทหารตะโกนสั่ง จากนั้นทหารหลายคนก็ถือคบไฟไล่ตามไปข้างหน้า

นายทหารเดินไปตรงหน้าหลิงอวี๋ ยกคบไฟขึ้นมองนาง ขมวดคิ้วพลางเอ่ยถาม