บทที่ 267

ครั้นได้ยินดังนั้นหมอจางก็หันไปมองท่านอดีตเสนาบดีบนเตียงโดยไม่รู้ตัว

แม้ว่ายาสมุนไพรของเขาจะถูกหลิงอวี๋ทำหกไปแล้ว​ แต่ยาทั้งสองนี้ก็ได้ถูกนำไปใช้กับบาดแผลของท่านอดีตเสนาบดีแล้ว

สมุนไพรเมื่อเจอกับเลือดก็สลายซึมเข้าไปแล้ว ขอเพียงถ่วงเวลาไว้เป็นเวลาธูปสองดอก ท่านอดีตเสนาบดีก็จะถูกพิษจนตาย ทั้งยังตรวจสอบอะไรไม่ได้ด้วย!

หมอจางยิ่งคิดก็ยิ่งมั่นใจ เขาเอ่ยเยาะเย้ย “ท่านอดีตเสนาบดีได้รับบาดเจ็บหนักเกินไป ข้าทำได้เพียงพยายามอย่างสุดความสามารถและปล่อยให้เป็นเรื่องของโชคชะตา!”

“หากท่านอดีตเสนาบดีโชคดีรอดพ้นคืนนี้ไปได้ ต่อจากนี้ก็จะราบรื่นไม่มีเรื่องใด​แล้ว!”

“แต่หากโชคร้าย​ ท่านอดีตเสนาบดีจะสิ้นลมหายใจภายในเวลาไม่ถึงสามชั่วยาม!”

“หา!”

หลิงเสียงเซิงหน้าเจื่อนไปทันที สั่นอยู่ครู่หนึ่งแล้วคว้าแขนของหลิงเฟิงพยุงตัวเองไว้

แม้ว่าเขาคิดจะขวางหลิงอวี๋ในการช่วยท่านอดีตเสนาบดี​ แต่เมื่อได้ยินว่าท่านอดีตเสนาบดีจะมีเวลามีชีวิตอยู่ได้เพียงสามชั่วโมงเท่านั้น​ หลิงเสียงเซิงก็ตกใจ

“อาอวี๋ ท่านปู่ของเจ้า… จะไม่รอดจริง​ ๆ หรือ?”

ป้าสะใภ้ใหญ่ตกใจกลัวกับคำพูดของหมอจางจนหน้าซีด

ท่านอดีตเสนาบดีเป็นคนสำคัญของครอบครัว​ หากเขามีอันเป็นไป​ เช่นนั้นจะทำเยี่ยงไรกัน?

หลิงหว่านก็ตกใจมากจนหน้าซีด เมื่อคิดถึงสถานการณ์ในบ้านก็พลันกังวลขึ้นมา คว้าแขนของหลิงอวี๋พลางตะโกนอย่างกังวล

“พี่หญิงหลิงหลิง พี่ไปตรวจท่านปู่เถิด!”

“พี่หญิงเป็นแพทย์ชั้นเซียนไม่ใช่หรือ? พี่หญิงจักต้องช่วยท่านปู่ได้เป็นแน่!”

หลิงอวี๋ลูบมือของหลิงหว่านอย่างปลอบโยน​ พลางยิ้มเยาะ

“หมอจาง ท่านปู่ของข้าจักอยู่ได้มิเกินสามชั่วยามจริงหรือ?”

หมอจางยิ้มเยาะพลางเอ่ย “ในเมืองหลวงนี้ คนที่ข้าบอกว่าหมดหวังก็คือหมดหวังแล้ว! พวกเจ้าจักไปตามหาเทพเซียนมามันก็จะเป็นเช่นนี้!”

“โรคของท่านอดีตเสนาบดีมิสามารถรักษาให้หายขาดได้!”

“พระชายาอ๋องอี้ แม้ว่าเจ้าจักเป็นแม่นางหลิงแพทย์ชั้นเซียน​ ก็ใช่ว่าเจ้าจักรักษาโรคทุกโรคได้!”

หลิงอวี๋ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว​ จึงเอ่ยด้วยความโกรธ “หมอจาง เรามาเดิมพันกันดีหรือไม่!”

“เดิมพันว่าข้าจักสามารถช่วยท่านปู่ของข้าได้ภายในหนึ่งชั่วยาม!”

。