บทที่ 269

คำพูดนี้ของเซียวหลินเทียนทำให้หลิงอวี๋ค่อนข้างพอใจ

เนื่องยามนี้นางไม่สามารถหาหลักฐานใด ๆ มาพิสูจน์ได้ว่าหมอจางวางยาพิษท่านอดีตเสนาบดี

การให้เขาอับอายต่อธารกำนัล ยอมรับว่าตนเป็นหมอที่ไม่ได้เรื่อง ก็เป็นทางเลือกที่ไม่เลวเช่นกัน!

ยิ่งไปกว่านั้น เบื้องหลังของหมอจางจะต้องมีคนที่สั่งการอยู่แน่

รอให้นางสืบให้รู้ชัดก่อนเถิดว่าใครอยู่เบื้องหลัง แล้วค่อยมาคิดบัญชีพร้อมกัน!

คิดถึงตรงนี้หลิงอวี๋ก็ไม่กังวลอีก พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงรำคาญ

“ออกไปกันก่อนเถิด ข้าจักไปรักษาท่านปู่ของข้าแล้ว!”

เซียวหลินเทียนเห็นความกังวลของหลิงอวี๋ จึงเร่งไล่ให้ทุกคนออกไป

ทันทีที่หลิงเสียงเซิงได้ยินก็กังวล ลืมเรื่องความกลัวที่มีต่อเซียวหลินเทียน พลางตะโกน

“ท่านอ๋องอี้ นี่เป็นเรื่องของจวนเสนาบดีเจิ้นหย่วน ยังมิถึงคราวที่ท่านอ๋องต้องตัดสินใจ!”

“หากท่านอ๋องยังเข้ามายุ่งวุ่นวายอีก พวกเราจักไปให้องค์จักรพรรดิพิพากษา!”

เซียวหลินเทียนมองไปทางหลิงเสียงเซิงย่างเย็นชา ไม่สามารถระงับความโกรธของตนได้อีกต่อไป พลางตะคอกเสียงจริงจัง

“อาลักษณ์หลิง ท่านอยากไปตัดสินเรื่องนี้ต่อหน้าองค์จักรพรรดิรึ? เช่นนั้นเราก็ไปกันเลยเถอะ!”

“ข้าก็อยากจักถามองค์จักรพรรดิว่าครอบครัวอื่นหากมีคนป่วย ถ้าเห็นว่าหมอคนหนึ่งรักษามิได้จักเปลี่ยนหมอหรือไม่!”

“เหตุใดเล่า จวนเสนาบดีเจิ้นหย่วนเป็นข้อยกเว้นรึ?”

“เรื่องนี้มิให้ข้าสงสัยมิได้กระมัง ท่านในฐานะบุตรชายแทบรอมิไหวที่จักเห็นท่านอดีตเสนาบดีตายไปเช่นนี้รึ?”

คำพูดเหล่านี้จริงจังมาก จนหลิงเสียงเซิงคุกเข่าลงกับพื้น เหงื่อเย็น ๆ ไหลออกมา

แย่แล้ว หรือว่าท่านอ๋องอี้จะมองออก?

หลิงเสียงเซิงตัวสั่นพลางเอ่ย “ท่านอ๋อง กระหม่อมมิ… มิได้มีความคิดเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ!”

“ไม่มีรึ? พระชายามีทักษะทางการแพทย์ แม้ว่าท่านมิเชื่อว่านางเป็นแพทย์ชั้นเซียน! แต่นางบอกว่านางสามารถช่วยท่านอดีตเสนาบดีได้ เจ้ากลับขัดขวางนางครั้งแล้วครั้งเล่า!”

“หากนี่มิได้หวังให้ท่านอดีตเสนาบดีตาย แล้วมันกระไรเล่า! คิดว่าข้าตาบอดรึ!”

ในประโยคสุดท้ายเซียวหลินเทียนขึ้นเสียง ทำให้มีความกดดันอย่างมาก

เหงื่อเย็นของหลิงเสียงเซิงไหลลงมาราวกับกระแสน้ำ เขาก้มหัวพลางเอ่ยอย่างลำบากใจ

“ท่านอ๋องโปรดอภัยด้วย กระหม่อมสับสนไปชั่วครู่! กระหม่อม… กระหม่อม...”