บทที่ 287

ท่านกวนเอ้อร์เห็นกวนอิ่งพาคนของนางออกไปแล้ว เขาก็ก้าวไปโค้งคำนับอย่างสุดซึ้ง

“หลานสาวกระหม่อมผู้นี้ถูกเอาใจจนนิสัยเสีย! แซ่กวนรู้ดีว่าหากช่วยนางปกปิดต่อไป ก็ปกปิดความจริงมิได้!”

“แซ่กวนจะไม่เอ่ยอันใดอีกต่อไป ขอแค่ท่านอ๋องอี้และพระชายาอ๋องอี้เห็นแก่แซ่กวน ช่วยรักษาให้นายท่าน! บุญคุณอันยิ่งใหญ่นี้ แซ่กวนจักจดจำมันไว้ในใจพ่ะย่ะค่ะ!”

“วันข้างหน้ามีตรงไหนที่แซ่กวนพอมีประโยชน์ แซ่กวนจักบุกน้ำลุยไฟโดยมิลังเลเป็นแน่พ่ะย่ะค่ะ!”

เซียวหลินเทียนมองหลิงอวี๋ พลางเอ่ยอย่างใจเย็น “พระชายาบอกจะรักษาก็ว่าตามนั้น!”

ท่านกวนเอ้อร์มองไปทางหลิงอวี๋อย่างคาดหวัง

หลิงอวี๋เห็นทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่แล้ว ท่านกวนเอ้อร์ผู้นี้ในฐานะลูกบุญธรรมของตระกูลกวน ความห่วงใยที่มีต่อนายท่านยังดูเหมือนคนในตระกูลกวนยิ่งกว่ากวนอิ่งอีก!

สำหรับความจริงใจนี้ หลิงอวี๋ก็ไม่อยากทำให้ท่านกวนเอ้อร์ผิดหวังเช่นกัน

หลิงอวี๋เอ่ยยิ้ม ๆ “ท่านกวนเอ้อร์พูดเช่นนี้แล้ว หลิงอวี๋จักมิเข้าใจได้เยี่ยงไรเจ้าคะ! เพราะความกตัญญูของท่านกวนเอ้อร์ โรคนี้จึงต้องรักษาให้หาย!”

ท่านกวนเอ้อร์ถอนหายใจโล่งอก แล้วมองหลิงอวี๋อย่างลึกซึ้ง

พระชายาอ๋องอี้ผู้นี้ ไม่ว่านางจะมีความสามารถแท้จริงหรือไม่ แต่ความอดทนสามารถคุมคนได้ ก็คู่ควรให้เขากวนผิงนับถือแล้ว

“ท่านกวนเอ้อร์ เชิญนำทางเถิด!”

หลิงอวี๋ขึ้นรถม้าของเซียวหลินเทียน ลู่หนานยกนิ้วให้นาง ยิ้มพลางเอ่ยเงียบ ๆ

“พระชายา ข้าเชื่อในตัวพระชายาจริง ๆ สิ่งที่พระชายาพูด มันถูกต้องมาก!”

“ข้าอยากจะด่านาง แต่คิดคำพูดแบบพระชายาไม่ออก!”

หลิงซวนยิ้มอย่างภาคภูมิใจพลางเอ่ย “ผู้ชายอย่างพวกเจ้าทะเลาะไม่เป็นหรอก ย่อมต้องให้หญิงอย่างเราทำ!”

“แต่หากข้าด่า ข้าก็ไม่สามารถทำได้เช่นคุณหนู… ที่สามารถพูดคำพูดดุด่าออกมา… มีพลังเช่นนั้น!”

ลู่หนานพูดอย่างเสียดาย “พระชายา เดิมทีพวกเราอยากไปโรงน้ำชารอให้หมอจางก้มหัวขออภัย!”

“แต่ระหว่างทางหมอจางให้คนส่งตั๋วเงินมาแล้ว เขาบอกว่าวันนี้เขาเข้าเวรและไม่สามารถไปขอโทษที่โรงน้ำชาได้ จึงต้องให้คนมาส่งตั๋วเงินให้!”

หลิงอวี๋ได้ยินแบบนั้นก็หัวเราะ ส่ายหัวพลางเอ่ย

“เจ้ายังหวังให้เขาก้มหัวขออภัยต่อหน้าสาธารณะจริง ๆ หรือ? แม้ว่าเขามิได้เข้าเวร ก็จักหาเหตุผลมิไปอยู่ดี!”

“หมอจางไม่ยอมเสียหน้าแบบนี้หรอก!”