บทที่ 322

รถม้าของตำหนักอ๋องอี้เพิ่งออกไปได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม รถก็กลับมาอย่างเร่งรีบ

แม้ว่าจะเป็นเวลากลางคืนแล้ว แต่ร่างกายที่เต็มไปด้วยโลหิตก็อยู่ในสายตาของคนจำนวนไม่น้อย

คนเดินผ่านไปมาต่างก็ตกใจ นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้น?

จ้าวซวนมิสนใจว่าคนเหล่านั้นจะสงสัยอะไร ขี่รถม้าตรงเข้าไปในตำหนักอ๋องอี้ ไปที่เรือนของเซียวหลินเทียน

นับตั้งแต่ที่ขาของเซียวหลินเทียนได้รับบาดเจ็บ สถานที่หลายจุดของตำหนักอ๋องอี้ก็ได้ทำการเปลี่ยนแปลงเพื่ออำนวยความสะดวกในการเข้าออกของเขา

คิดไม่ถึงเลยว่าความสะดวกสบายเช่นนี้ วันหนึ่งจะกลายเป็นกุญแจสำคัญในการช่วยชีวิต

“ใครก็ได้ หาตะเกียงน้ำมันมาหน่อย ยิ่งเยอะเท่าไหร่ยิ่งดี!”

“หลิงซิน ไปเอาน้ำร้อนมา!”

“หลิงซวน ถือล่วมยาตามข้าเข้ามา ข้าต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า!”

หลิงอวี๋สั่งอย่างเร่งรีบ

จ้าวซวนทนอาการบาดเจ็บที่ขาแล้วอุ้มเซียวหลินเทียนเข้าไปในห้องนอนเพียงลำพัง

“ลู่หนาน ถอดม่านเตียงออก!”

หลิงอวี๋ไม่ชอบม่านบังแสง จึงรีบเอ่ย

ลู่หนานรีบวิ่งไปดึงม่านเตียงออกอย่างรวดเร็ว

หลู่ชิ่งกับองครักษ์คนหนึ่งรีบจุดตะเกียงน้ำมันในห้องทั้งหมด มีองครักษ์นำตะเกียงมาเพิ่มอีกสองสามอัน ทำให้แสงสว่างในห้องราวกับแสงตอนกลางวัน

“ลู่หนาน ไปหาองครักษ์มาเพิ่ม! ท่านอ๋องเสียเลือดมากเกินไป ข้าต้องการเลือดมาช่วยเขามากกว่านี้!”

หลิงอวี๋ได้สอนวิธีตรวจเลือดให้หลิงซวนแล้ว

หลิงซวนได้รู้เรื่องที่ตอนแรกลู่หนานถ่ายเลือดให้ตนเองจากปากของหลิงอวี๋ นางกลัวว่าลู่หนานจะลืม จึงเอ่ยเตือน

“คุณหนูต้องการคนที่มีเลือดหมู่เดียวกับท่านอ๋อง เจ้าไปหาคนเพิ่มอีกสองสามคน มาเตรียมพร้อมเอาไว้ก่อน!”

ยังไม่ทันที่ลู่หนานจะพูดอะไร ชิวเหวินซวงที่ได้ยินข่าวก็รีบมาพลางตะโกน “ข้าไปหาเอง! พระชายา เจ้าต้องช่วยชีวิตท่านอ๋อง! ท่านอ๋องจะเป็นอะไรไปไม่ได้!”

“เห้อ เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นได้เยี่ยงไร? หากพี่ชายของข้าอยู่ด้วย ก็คงมีจะคนช่วยอีกคน!”

หลิงอวี๋ไม่สนใจคิดว่าแม่ดอกบัวขาวนี่อยากใช้โอกาสนี้พาชิวเฮ่ากลับมาหรือไม่ นางตะโกนอย่างไม่อดทน