บทที่ 361

ยังดีที่มีคนเข้าใจ!

หลิงอวี๋มองเซียวหลินเทียนกระจ่าง เขาไม่ได้แค้นตนเพียงเพราะการยุยงของตระกูลเสิ่น ช่างปลื้มใจนัก

หากเซียวหลินเทียนยังสับสนเหมือนแต่ก่อน โดนคนเสี้ยมไม่กี่ประโยคก็เกลียดตนแล้ว เช่นนั้นหลิงอวี๋คงไม่รักษาขาเขาอีก!

“จ้าวซวนทูลท่านหรือยังว่าองค์ชายเว่ยแย่งกิจราชการท่าน?”

หลิงอวี๋นั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงพลางดึงมือเซียวหลินเทียนมาตรวจชีพจร

ใจนางยังหวาดระแวงกับยาถอนพิษของชิวเฮ่า นางต้องตรวจเซียวหลินเทียนว่าล้างพิษแล้วจริงหรือไม่

“ทูลแล้วขอรับ แม้แต่เรื่องที่ไปขอยาก็บอกแล้ว!”

เซียวหลินเทียนนึกถึงวาจาที่จ้าวซวนเอ่ยก็โกรธจนคันฟัน

องค์ชายเว่ยส่งคนมาลอบฆ่าตนพลางวางพิษใส่ตน!

เขายังกล้าให้หลิงอวี๋คุกเข่าถอดรองเท้าให้ ราวกับเซียวหลินเทียนถูกทำให้อัปยศด้วย

“ข้าจะไม่ปล่อยไปอย่างนี้!”

ดวงตาเซียวหลินเทียนดุดัน “เจ้าวางใจ หนี้อัปยศก้อนนี้ ข้าจักทวงคืนให้พวกเจ้าแน่!”

หลิงอวี๋หัวเราะน้อย ๆ กล่าวมีนัยลึกซึ้ง

“องค์ชายเว่ยทรงงานที่กรมโยธาธิการ ท่านหมายชิงกิจราชการคืนก็มิใช่ไร้ทางเพคะ!”

เซียวหลินเทียนหัวเราะหยัน “เจ้าพูดถูก! ข้าฟังจ้าวซวนมาว่าองค์ชายคังคิดทวงคืนความยุติธรรมเพื่อข้า… พวกเขาทั้งสองใช้ประโยชน์ตอนข้าหมดสติได้ทีขี่แพะไล่!”

“เช่นนั้นปล่อยพวกเขากัดกันเองไปก่อนเถอะ!”

เซียวหลินเทียนมีแผนในใจอยู่แล้ว ตนเกือบเอาตัวไม่รอด อีกทั้งเสียองครักษ์มีฝีมือไปหลายคน

หนี้ก้อนนี้ชำระกับองค์ชายเว่ยโจ่งแจ้งมิได้ งั้นก็แอบวางแผนในค่าย(1)และทำให้องค์ชายเว่ยต้องชดใช้แล้วกัน!

ในเมื่อองค์ชายคังร้อนอกร้อนใจอยากออกหน้า เขาเลยปล่อยข่าวแก่องค์ชายคัง แต่หวั่นเจ้าตัวจะไม่ไปเอาไปกัดองค์ชายเว่ยน่ะสิ?

อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ต้องวางแผนให้รอบคอบ แม้เซียวหลินเทียนจะสังหารองค์ชายเว่ยมิได้ แต่ก็ทำเขาบาดเจ็บสาหัสได้!

“เพคะ แผลท่านฟื้นตัวได้ไม่เลว แต่ยังต้องดูแลให้ดี อย่าให้ปากแผลเปิด!”

เมื่อหลิงอวี๋ตรวจชีพจรเสร็จไม่พบอะไรผิดปกติถึงวางใจลง

ดูเหมือนว่าชิวเฮ่าจะทุ่มเทแรงในครานี้นักเพื่อได้รับความเชื่อใจจากเซียวหลินเทียนกลับคืน!

แต่หลิงอวี๋งุงงนอยู่บ้าง พวกเขาไม่มีคนรู้ว่าเซียวหลินเทียนถูกพิษอะไร แล้วชิวเฮ่าเอายาถอนพิษมาจากไหน?