บทที่ 372

“ถึงคราวนั้นองค์ชายคังสามารถไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทฟ้องร้องท่านได้ โดยตรัสว่าท่านบังคับรื้อถอนบ้านเรือนร้านค้าพวกเขาจึงเกิดเรื่องเช่นนี้พ่ะย่ะค่ะ!”

“องค์ชาย ยามนี้คือเวลาสำคัญของศึกชิงรัชทายาท หากท่านคร่าชีวิตคน ยั่วยุฝ่าบาทกริ้วโกรธ ท่านจะนั่งบนตำแหน่งนี้ได้อยู่หรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“กระทั่งโครงการฟื้นฟูย่านการค้าที่เพิ่งได้รับก็อาจถูกฝ่าบาทยกให้คนอื่นทำพ่ะย่ะค่ะ!”

หานหลินวิเคราะห์ผลเสียบานปลายเรื่องนี้ให้องค์ชายเว่ย

ครั้นองค์ชายเว่ยฟังก็ตระหนักถึงความรุนแรงของเรื่องได้ สิ่งที่หลานหลินเอ่ยอาจจะเกิดขึ้นได้จริง ๆ!

หากรักษากิจราชการโครงการฟื้นฟูย่านการค้าไว้ได้ เขายังหาเงินจากแหล่งอื่นได้อยู่

แต่หากเสียกิจราชการไปจะสะเทือนถึงการชิงตำแหน่งรัชทายาท มันได้ไม่คุ้มเสีย!

“ได้ ท่านหาน ตัวข้าเชื่อฟังท่าน ข้าจักออกไปปลอบพวกเข้าประเดี๋ยวนี้!”

ขณะองค์ชายเว่ยกล่าวก็รีบรุดหมายไป

หานหลินพลันเอ่ย “องค์ชาย โปรดส่งคนของเราออกไปเฝ้าดู จะปล่อยให้คนขององค์ชายคังปะปนด้านในก่อเรื่องมิได้เด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ!”

“ไหน ๆ จักเป็นคนดีแล้ว ให้คนของเราช่วยพ่อค้าพวกนั้นส่งของกลับด้วย! อย่างนี้จักได้ชื่อเสียงที่ดีขึ้นอีก!”

เมื่อองค์ชายเว่ยขบคิดก็รู้สึกว่ามีเหตุผล พลันกล่าว

“ได้ ตัวข้าเชื่อฟังเจ้า… น้องรองลอบกัดข้าเยี่ยงนี้ ตัวข้าไม่จบกับเขาแน่!”

“ท่านหาน คิดแผนดี ๆ ให้ตัวข้าที ข้าต้องจัดการน้องรองให้สมน้ำสมเนื้อ!”

หานหลินเดินตามองค์ชายเว่ย เมื่อนึกเรื่องหนึ่งขึ้นได้ก็พลันกล่าว

“องค์ชาย ความคิดนี้เป็นคุณหนูใหญ่กวนคิดให้ท่าน! กระหม่อมมักรู้สึกผิดปกติอยู่บ้าง!”

“วันนี้ได้ยินข่าวว่าคนขององค์ชายคังมาก่อกวน ในที่สุดกระหม่อมก็หยั่งรู้แล้ว… คุณหนูใหญ่กวนไม่ได้มีเจตนาดีต่อท่านพ่ะย่ะค่ะ!”

องค์ชายเว่ยคิ้วเข้มกระตุก “ไยไม่ได้มีเจตนาดี?”

หานหลินพูดอย่างระวัง “ก่อนหน้านี้องค์ชายหมายให้คุณหนูใหญ่กวนเป็นพระชายารองมิใช่หรือ?”

“คุณหนูใหญ่กวนปฏิเสธมาตลอด… กระหม่อมได้ยินว่าเจ้านางเอ่ยว่าท่านไม่เข้าตา…”

ใบหน้าองค์ชายเว่ยดำทะมึนพลันอ้าปากด่าขึ้น

“หญิงชั้นต่ำ ที่ตัวข้ารับนางเป็นพระชายารองคือให้เกียรตินาง!”