บทที่ 378

“หลิงอวี๋ นาง...”

เซียวหลินเทียนกำลังคิดจะบอกออกไปเรื่องที่หลิงอวี๋รักษาขาของตนได้ผล แต่คำพูดติดอยู่บนริมฝีปาก

เซียวหลินเทียนเห็นจ้าวเจินเจินกำลังเล่นกับจี้หยกบนเข็มขัดของตน!

จี้หยกนั่นเป็นจี้หยกไม้ไผ่ของบุรุษ เช่นนั้นคงจะเป็นสิ่งที่องค์ชายคังมอบให้กับจ้าวเจินเจิน!

เซียวหลินเทียนนึกขึ้นได้ถึงตัวตนของจ้าวเจินเจินในเวลานี้...

นางเป็นภริยาขององค์ชายสอง เป็นพระชายาคัง!

เซียวหลินเทียนเพิ่งจะคิดแผนจัดการองค์ชายคังกับองค์ชายเว่ย แล้วจ้าวเจินเจินก็มาเยี่ยมถึงที่!

ระหว่างทั้งสองฝ่ายนี้ไม่มีความสัมพันธ์ใดหรือ?

“น้องสะใภ้เป็นเยี่ยงไรบ้าง? หาวิธีรักษาขาของท่านได้แล้วหรือไม่?”

จ้าวเจินเจินเอ่ยอย่างรีบร้อน “เช่นนี้ก็เยี่ยมมากเลย! หากพี่สี่สามารถยืนขึ้นได้ในเร็ววัน พวกเราล้วนยินดีกับท่านด้วย!”

เซียวหลินเทียนหลุบตาลง ในใจรู้สึกสับสนมาก

จ้าวเจินเจินอยากให้ขาของตนหายขาดจริง ๆ หรือ?

นางเป็นห่วงตนจริง ๆ หรือ?

แต่หากไม่ใช่เล่า?

หากนางมาหยั่งเชิงตนเองแทนองค์ชายสองเล่า?

“ไม่… หลิงอวี๋ตรวจขาของข้าแล้ว นางบอกว่าทำอันใดมิได้แล้ว!”

เซียวหลินเทียนเอ่ยอย่างเคร่งขรึม “หมอว่านก็บอกด้วยว่า ไม่มีผู้ใดสามารถรักษาขาของข้าให้หายได้ เว้นเสียแต่ว่าซือคงชวิ่นยังมีชีวิตอยู่!”

“หลิงอวี๋มิได้เรียนแพทย์มานานเท่ากับหมอว่าน นางมิสามารถรักษาได้ก็ไปโทษนางมิได้หรอก!”

“ดูสิ… ครั้งนี้ข้าถูกพิษนางก็รักษามิได้! เป็นองครักษ์ของข้าเองที่หายาแก้พิษมาช่วยชีวิตข้าไว้!”

“เอ่อ… รักษามิได้จริง ๆ หรือ?”

ใบหน้าจ้าวเจินเจินดูผิดหวัง

เซียวหลินเทียนรู้สึกละอายใจที่โกหกนางอยู่ครู่หนึ่ง!

แต่เมื่อนึกถึงบาดแผลถูกแทงบนร่างกายของตนที่ยังไม่หายดี เซียวหลินเทียนก็นิ่งเงียบไป

ขาของเขาพิการแล้ว องค์ชายเว่ยก็สามารถทำสิ่งที่โหดร้ายเช่นนี้กับตนได้!

หากรู้ว่าขาของตนสามารถรักษาได้ องค์ชายคังกับองค์ชายเว่ยจะไม่กำจัดตนให้สิ้นซากไปเลยหรือ?

ช่วงเวลาสี่ปีก็เพียงพอที่จะเปลี่ยนคนแล้ว!