บทที่ 394

เถาจื่อหน้าขรึมเดินไปด้านข้าง ไม่ให้หลิงซวนเห็นน้ำตาของนาง

ปี้ไห่เฟิงให้สหายผู้หนึ่งไปซื้อโลงศพอย่างเงียบ ๆ หลังหลิงซวนได้ยินก็ถือตั๋วเงินสองร้อยตำลึงส่งให้เขา กล่าวสะอึกสะอื้น

“ช่วยซื้ออาภรณ์ดี ๆ สักหน่อยด้วยเถิด!”

สหายผู้นั้นจึงถือตั๋วเงินขี่ม้าจากไป

หลิงอวี๋เหม่อมองด้านคฤหาสน์ตระกูลกวน มิรู้สถานการณ์ทางนั้นเป็นเช่นไร

พวกเขาอยู่ด้านกระท่อมเพิงมาตลอด ครั้นรอจนฟ้าสาง ท่านกวนเอ้อร์ก็พาเจียงเผิงกับคนของตนและพวกเกิ่งเสี่ยวหาวต่างกลับมากันแล้ว

“ท่านเอ้อร์ นายท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

หลิงอวี๋ถามอย่างเป็นห่วง

สีหน้าท่านกวนเอ้อร์ท้อแท้พลางส่ายหน้า เสียงแหบพร่า “นายท่านไปแล้ว…”

หลิงอวี๋ผงะไปฉับพลัน

“สมน้ำหน้าเขาชะมัด ไม่สมควรได้รับความเห็นใจ!”

ท่านกวนเอ้อร์ด่าอย่างรุนแรง แต่น้ำตากลับไหลลงอย่างควบคุมมิได้

เขาหันหลังไปเช็ดน้ำตา กล่าวเยือกเย็น

“กวนซินกับกวนอิ่งพาคนส่วนใหญ่กลับไปเอาทรัพย์สมบัติส่วนมากของตระกูลกวน! และได้ยินว่าไปขอพึ่งองค์ชายคัง!”

“พระชายาอ๋องอี้ เหตุผลที่กวนอิ่งทำกับเจ้าวันนี้ เป็นเพราะถูกองค์ชายเว่ยวางยาข่มขืน!”

“องค์ชายเว่ยตรัสว่าเป็นอุบายของเจ้า นั่นคือสาเหตุที่กวนอิ่งแก้แค้น!”

“หลิงอวี๋ตะลึงงัน เพิ่งรู้ว่าที่กวนอิ่งบ้าคลั่งนั้นมาจากสิ่งใด”

นางรู้สึกว่าไร้สาระเป็นที่สุด!

ตนมิได้เกี่ยวข้องอะไรกับองค์ชายเว่ยโดยสิ้นเชิง ขนาดความสัมพันธ์กับเซียวหลินเทียน พวกเขายังเป็นคู่อริกันเสียด้วยซ้ำ!

ไฉนนางต้องลอบวางแผนให้องค์ชายเว่ยสะสางกวนอิ่งด้วยเล่า?!

กวนอิ่งมิเพียงอำมหิต แต่สมองยังกลวงอีก!

ท่านกวนเอ้อร์สำรวมอารมณ์ที่สิ้นหวังท้อแท้เร็วรี่

“พระชายาอ๋องอี้ ข้าต้องไปจัดงานศพให้นายท่านแล้ว!”

ท่านกวนเอ้อร์หันกลับไปมองทิศทางคฤหาสน์ตระกูลกวน พลางหัวเราะเยือกเย็น