บทที่ 405

เซียวหลินเทียนคิดวางแผนใช้ประโยชน์จากองค์ชายคังเอากิจราชการฟื้นฟูย่านการค้ากลับมา และเขาก็จะไม่ปล่อยให้องค์ชายคังได้รับกิจราชการที่เหมืองง่าย ๆ เช่นกัน

ทันใดนั้นเซียวหลินเทียนก็นึกถึงเรื่องหนึ่ง แล้วกล่าวว่า

“จ้าวซวน จัดการให้จูจวินกับเถาเฉิงออกจากเหมืองด้วย!”

“หลังจากพวกท่านอ๋องเฉิงกลับเมืองหลวง องค์ชายเว่ยจักได้มิขุ่นข้องและลงมือกับพวกเขา!”

เซียวหลินเทียนไม่ค่อยสนิทกับจูจวินนัก แต่ก็ดูออกว่าจูจวินไม่ใช่พวกมักใหญ่ใฝ่สูง!

ก่อนหน้าเฉิงชินอ๋องเคยพูดกับเซียวหลินเทียนว่าจูจวินเป็นคนมีฝีมือ อุทิศตนเพื่อแคว้น!

เซียวหลินเทียนจะไม่ปล่อยคนมีความสามารถเช่นนี้ไปง่าย ๆ!

“เจ้าให้จูจวินกับเถาเฉิงปกปิดชื่อแซ่ชั่วคราว และจัดพวกเขาเข้ากองทหารของเรา!”

จ้าวซวนนึกถึงชีวิตอันขมขื่นของครอบครัวท่านกวนเอ้อร์ พลันกล่าวทันที

“กระหม่อมจักไปจัดการเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ! โปรดท่านอ๋องวางใจ คราวนี้กระหม่อมจักมิทำพลาดซ้ำเด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ!”

แล้วจ้าวซวนก็จากไปอย่างรีบร้อน

เซียวหลินเทียนครุ่นคิดต่อ เขาต้องหาสักวิธีขัดขวางองค์ชายคังรับกิจราชการที่เหมืองให้ได้

ขณะเซียวหลินเทียนกำลังขบคิด ความคิดก็ย้อนกลับมาที่สองพี่น้องชิวเหวินซวง ทั้งสองคนมีเจตนาอะไรเข้าหาตนกันแน่?

แล้วแม่นมขาเป๋ผู้นั้นคือผู้ใดกันแน่?

……

เปียวจื่อไล่ตามหลิงอวี๋มาระหว่างทางที่นางกลับจากโรงเหยียนหลิง

“คุณหนูใหญ่ขอรับ… มีข่าวคนที่ท่านกำลังตามหาแล้ว!”

เปียวจื่อรู้ว่าหลิงอวี๋มิชอบให้คนเรียกนางว่าพระชายาอ๋องอี้ จึงเปลี่ยนการเรียก

“มีข่าวผู้ใด?”

หลิงอวี๋ถามประหลาดใจ

“หลิงผิง…”

เปียวจื่อโน้มใกล้นางพลางกระซิบ

หลิงอวี๋ลืมว่าตนให้คนของเกิ่งเสี่ยวหาวช่วยตามหาเรื่องหลิงผิงเสียสนิท เมื่อได้ยินเช่นนี้ก็พลันถามตื่นเต้น

“นางอยู่ที่ใด?”

เปียวจื่อกระซิบว่า “นางไปหาเฝิงโป เฝิงโปให้คนแอบไปแจ้งนายท่าน แล้วนายท่านก็ให้ข้ารีบมาหาท่านขอรับ!”

“ไปดูกัน!”