บทที่ 426

“จักเป็นกระไรได้เล่า ก็เพราะอยากทำลายชื่อเสียงท่านน่ะสิ!”

แม่นมลี่เอ่ยเดือดดาล

“คุณหนู… บ่าวคิดว่าหลิงหลานถูกชิวเหวินซวงบงการใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

“คราก่อนที่คุณหนูเป็นแม่บ้าน คนรับใช้หลายคนต่างบอกว่าท่านบริหารได้ดีนัก! ทำให้พวกนางกินดี ทำงานก็ไม่เหนื่อย!”

หลิงซินคิดพลาง พูดพลาง “คาดว่าชิวเหวินซวงคงมิชอบให้คนรับใช้เข้าข้างท่านจึงบงการหลิงหลานทำลายชื่อเสียงของท่านเจ้าค่ะ!”

“เมื่อครู่คนรับใช้ข้างนอกดกดื่นต่างด่าว่าท่านอำมหิต!”

หลิงอวี๋หัวเราะขึ้น “หลิงซินนับวันเจ้ายิ่งฉลาดนัก! มิผิด หลิงหลานมีเจตนาร้ายเช่นนี้แล!”

“คนรับใช้ในตำหนักต่างลืมเรื่องที่ข้าตัดเอ็นร้อยหวายของหลิงผิงแล้ว เมื่อครู่หลิงหลานเจาะจงเอ่ยถึง นั่นมิใช่เพราะอยากให้พวกเขาจำความโหดร้ายสุดโต่งที่ข้าเคยทำไว้หรือไร?”

“พวกนางพบความขัดแย้งระหว่างเซียวหลินเทียนกับข้า จึงคิดฉวยโอกาสนี้ทำให้เซียวหลินเทียนรังเกียจข้ามากขึ้น!”

“ฉะนั้น ข้าจักมิปล่อยพวกเขาว่าข้าอำมหิตได้อีก! การส่งหลิงหลานให้ตำหนักอ๋องอี้จัดการคือทางเลือกที่ถูกต้อง!”

เมื่อแม่นมลี่ได้ฟังก็เข้าใจโดยพลัน พยักหน้ากล่าวว่า “เป็นบ่าวไตร่ตรองบกพร่องเจ้าค่ะ! คุณหนูทำเช่นนี้ถูกต้องแล้ว!”

สุ่ยหลิง เถาจื่อกับหลิงซวนต่างไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้า พลางมองหลิงอวี๋อย่างใคร่รู้

“หลิงซิน เจ้าเล่าต้นสายปลายเหตุให้พวกนางฟังเสีย! ข้าจักไปเล่นกับหลิงเยวี่ยสักประเดี๋ยว!”

หลิงอวี๋ไม่อยากพูดถึงเรื่องอดีต พลันเดินไป

หลิงอวี๋ว้าวุ่นใจอยู่บ้าง สาเหตุว้าวุ่นมิใช่เพราะหลิงหลานใส่ไคล้ แต่เป็นการตายของหลิงผิงต่างหาก

เดิมทีวันนี้เป็นวันเปิดโปงหน้ากากของหวางซือ และแก้แค้นเพื่อหลานฮุ่ยจวนกับตน!

แต่การตายของหลิงผิงทำให้ทุกอย่างกลับมาเริ่มใหม่!

ไม่ ไม่ถือว่ากลับมาเริ่มใหม่ อย่างน้อยนางก็ยืนยันความสงสัยของตนที่มีต่อหวางซือได้ว่าถูกต้อง!

หลิงผิงตายแล้วจึงไร้ซึ่งพยาน

แต่ในเมื่อหวางซือกระทำเรื่องโหดเหี้ยมเช่นนี้ได้ คงมิได้มีแค่ชีวิตหลานฮุ่ยจวนคนเดียวแน่ที่อยู่ในเงื้อมมือนาง!

อีกอย่าง ลิ่วล้อคนสนิทของหวางซือคงมิได้มีแค่แม่นมเหมาคนเดียวแน่

แม่นมเหมาตายแล้ว ก็ควรจะมีคนที่รู้การอาชญากรรมของหวางซืออีกสิ ขอเพียงหาคนที่รู้เส้นสนกลในให้เจอ นางก็ยังมีโอกาสเปิดโปงหวางซืออยู่