บทที่ 430

รถม้าขององค์ชายคังเซียวหลินอี้เพิ่งถึงได้ครึ่งทางก็พบกับรถม้าของจ้าวเจินเจินเข้า

เมื่อจ้าวเจินเจินได้ยินองครักษ์เอ่ยว่าองค์ชายคังมาแล้วก็รีบลงรถม้าทันที พลางบอกว่ามีอะไรจะพูดกับองค์ชายคัง

“เจินเจิน รอข้ากลับไปค่อยคุยเถอะ!”

องค์ชายคังเปิดม่านรถออกกล่าวอย่างเหลืออดเล็กน้อย

เบ้าตาจ้าวเจินเจินแดงก่ำ พูดทั้งน้ำตาไหลนอง

“องค์ชายยุ่งเพียงนั้นเลยหรือเพคะ? กระทั่งเวลาคุยกับเจินเจินไม่กี่ประโยคก็ไม่มีหรือเพคะ?”

เมื่อองค์ชายคังเห็นองครักษ์ต่างกำลังดูอยู่ก็ไม่อยากให้จ้าวเจินเจินเสียหน้าเพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ เอื้อมมือพลางกล่าว “เข้ามาคุยเถอะ!”

จ้าวเจินเจินถูกองค์ชายคังดึงขึ้นรถ เมื่อเห็นมีหีบขนาดใหญ่กล่องหนึ่งบนรถ พลันโพล่งถามทันควัน

“นี่คือสิ่งของอันใด?”

องค์ชายคังพูดอย่างสบาย ๆ “เมื่อครู่ไปวังหลวง เสด็จแม่ได้รับแตงเป็นเครื่องบรรณาการ ข้าจักเอาให้กวนอิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ นางชอบทานสิ่งนี้นัก!”

หัวใจจ้าวเจินเจินสั่นสะท้าน นี่ยังไม่ทันเข้าประตู ในใจเซียวหลินอี้ก็มีแต่กวนอิ่งแล้วรึ?

มีผลไม้เครื่องบรรณาการ เซียวหลินอี้ไม่คิดจะให้ตน คิดแต่จะให้กวนอิ่ง?

“องค์ชาย… เจินเจินขอพูดกับท่านตรง ๆ กวนอิ่งผู้นี้พฤติกรรมจองหองใช้อำนาจบาตรใหญ่นักเพคะ!”

“แค่เพราะน้ำที่เหอจวงโถวยกให้นางร้อนไปนิดหน่อยก็ตีเหอจวงโถวเจียนตายแล้วเพคะ!”

“แถมนางยังตีนางรับใช้ของหม่อมฉันด้วย หม่อมฉัน…”

จ้าวเจินเจินกำลังจะเอามือที่โดนกวนอิ่งตีเป็นแผลให้เซียวหลินอี้ดู

องค์ชายคังก็กล่าวอย่างเหลือจะทนว่า “แค่ตีคนรับใช้บาดเจ็บไปสองคนหรือ? เจ้าจักคิดเล็กคิดน้อยกับนางด้วยเหตุใดกัน?”

“เจินเจิน ตัวข้าคุยกับเจ้าแล้ว นางจักมิกระทบตำแหน่งของเจ้า! ข้าแต่งกับนางก็เพื่อทรัพย์สินตระกูลกวนเท่านั้น…”

“ที่เจ้ามาฟ้องมาหึงหวงเช่นนี้ แค่เพราะกังวลว่าจักเสียตำแหน่งของเจ้าไปหรือไร?”

“เจินเจิน หากเจ้าคือแม่แห่งแผ่นดินในอนาคตแล้วใจแคบเช่นนี้ มิคำนึงถึงภาพรวม เจ้าจักเป็นภริยาผู้มีคุณธรรมของตัวข้าได้อย่างไรเล่า?”

จ้าวเจินเจินโดนขัดจนเงียบเหมือนคนใบ้ในบัดดล นางมองเซียวหลินอี้อย่างยากจะเชื่อ

ที่นางฟ้องก็ถือว่าหึงหวงรึ?