บทที่ 444

อาการบาดเจ็บภายในเช่นนี้ก็ดูไม่เหมือนถูกทุบตีเลย!

หรือว่าจะทำร้ายตัวเอง? หรือมีอุบัติเหตุอื่น?

หลิงอวี๋คิดไม่ออกว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นจึงลุกขึ้นยืน

พวกเขาจะเป็นเช่นไรก็มิได้เกี่ยวอะไรกับนาง นางมารักษาเซียวหลินเทียนก็เพราะเห็นแก่จ้าวซวน!

เซียวหลินเทียนพ้นขีดอันตรายแล้ว เหตุใดนางต้องกังวลแทนเขาด้วยว่าผู้ใดเป็นคนวางแผนจัดการเขา?

หลิงอวี๋เบ้ปากอย่างยินดี หึ สมน้ำหน้า!

เซียวหลินเทียนควรจะได้ดื่มด่ำรสชาติของการถูกคนที่ไว้ใจมากที่สุดวางแผนร้ายใส่เสียบ้าง!

เพื่อเลี่ยงให้บุรุษผู้นี้คิดว่าใต้หล้านี้มีเพียงแค่จ้าวเจินเจินที่เป็นคนที่สมบูรณ์แบบที่สุด!

ในใจเขา หลิงอวี๋เป็นสตรีเลวทรามตลอดไป!

หลิงอวี๋ยิ้มอย่างเย็นชา ไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อแล้ว จึงหยิบล่วมยาของตนขึ้นมาแล้วเดินออกไป

“พระชายา… ท่านอ๋องเป็นเยี่ยงไรบ้างขอรับ?”

จ้าวซวนก้าวไปหาอย่างร้อนใจ

ยังไม่ทันที่หลิงอวี๋จะพูดอะไร ดวงตาที่เฉียบคมของหลิงซวนก็เห็นอาการบาดเจ็บบนใบหน้าของหลิงอวี๋ จึงกรีดร้องด้วยความโกรธขึ้นมา

“อาจารย์ อ๋องบัดซบนั่นตีท่านหรือ? บัดซบ… ท่านมาช่วยเขา เขาก็ยังกล้าตีท่านอีก! ข้าจะจัดการให้ท่านเอง…”

หลิงซวนพุ่งเข้าไปข้างในอย่างหุนหันพลันแล่น แต่หลิงอวี๋รีบห้ามนางไว้ พลางเอ่ยอย่างกระอักกระอ่วน

“เขามิได้ตีข้า… เจ้าเข้าใจผิดแล้ว!”

“ไม่ได้ตีหรือ?”

หลิงซวนมองดูใกล้ ๆ แล้วก็เข้าในทันที “รอยกัด… ท่านอ๋องเป็นสุนัขหรือ? เหตุใดถึงกัดคนกันเล่า...”

หลิงอวี๋หน้าแดง กลืนไม่เข้าคายมาออก รีบจ้องหลิงซวน “อย่าพูดเรื่องไร้สาระสิ!"

“องครักษ์จ้าว ท่านอ๋องของเจ้าไม่เป็นอะไรแล้ว รอเขาฟื้นก็ให้เขากินน้ำให้มากเถอะ! พอได้รับยาครบก็ไม่เป็นอะไรแล้ว!”