บทที่ 459

เซียวหลินเทียนผงะไปครู่หนึ่ง พลันมองทางจ้าวซวน

จ้าวซวนขบคิดแล้วกล่าวว่า “พระชายาอ๋องอี้ บางทีหลี่ต้าหนิวอาจเข้าใจผิด! คนแซ่เซียวมิใช่องค์ชายแน่ อาจเป็นองค์หญิงก็ได้ขอรับ!”

“ข้าได้ยินว่าช่วงนี้ฉินซานกับองค์หญิงหกเดินแนบชิดกันนัก… ก่อนหน้านี้ก็เคยถามเรื่องอภิเษกขององค์หญิงหก ไทเฮาก็ทรงเร่งเร้าฮองเฮาให้แสวงเลือกคนที่เหมาะสมกับองค์หญิงหกขอรับ!”

“ไทเฮาอาจจะคิดว่าฉินซานก็ไม่เลว จึงให้โอกาสทั้งสองสร้างความสัมพันธ์ขอรับ!”

“สองวันก่อน ฉินซานก็ออกไปจุดธูปบูชาเป็นเพื่อนองค์หญิงหกขอรับ…”

หลิงอวี๋ตะลึงตาค้างเมื่อได้ยิน และคำอธิบายของจ้าวซวนก็ดูสมเหตุสมผล

องค์หญิงหกเซียวทงออกไปจุดธูปบูชา บางทีอาจเป็นหญิงแต่งชาย ฉะนั้นคนในหมู่บ้านหลี่จึงเข้าใจผิดคิดว่าเป็นพวกลักเพศ!

“ข้ามิได้เป็นศัตรูคู่แค้นกับองค์หญิงหก เหตุใดพระนางถึงหมายหัวข้าเช่นนี้?”

หลิงอวี๋ส่ายศีรษะ “มิใช่บังเอิญแน่นอน! มีที่ไหนพระนางเสด็จออกจากวังครั้งแรกแล้วถูกใจโรงงานยาของข้าพอดิบพอดี! ยังใช้อำนาจระรานจักเอาเทียบยากับโรงงานยาของข้า!”

หลิงอวี๋ลืมเรื่องที่เซียวทงบงการนางกำนัลมิให้จัดที่นั่งของตนในงานฉลองพระราชสมภพครั้งก่อนไปนานแล้ว

ครั้นเอ่ยขึ้นคราวนี้ หลิงอวี๋ก็พลันนึกเรื่องนี้ขึ้นได้

แต่มิใช่ว่าเซียวทงให้ตนขอโทษขอขมาในพระตำหนักของไทเฮาคราก่อนแล้วหรือ เรื่องนี้มิถือว่าเป็นอดีตไปแล้วหรือ?

หรือว่าเจ้าเด็กนี่ผูกอาฆาตมาตลอด นี่นางมาแก้แค้นหรือ?

นี่จะจิตใจคับแคบเกินไปแล้วกระมัง!

จ้าวซวนกล่าว “บางทีองค์หญิงหกอาจมิทราบว่าเป็นโรงงานยาของท่าน! คิดว่าเป็นของพ่อค้าสักคน!”

หลิงอวี๋ยิ้มหยันกล่าว “แม้มิเป็นของข้า! แต่เห็นผู้อื่นได้กำไรจากโรงงานยาก็อิจฉาตาร้อนอยากได้บ้าง…คนในราชวงศ์เป็นคนหน้าเงินกันรึ?”

“หากข้าเห็นอัญมณีเครื่องหยกของผู้อื่นแล้วอยากได้มัน ข้าก็แย่งมาได้เลยกระมัง?”

จ้าวซวนรู้สึกอักอ่วนไม่รู้จะตอบเช่นไร

เซียวหลินเทียนเห็นหลิงอวี๋โกรธเคือง พลันกล่าวปลอบ

“เรื่องนี้แก้ไขง่ายนัก ข้าจักเข้าวังไปพูดกับเซียวทงให้กระจ่างก็ได้แล้ว! ตัวข้าเป็นเสด็จพี่ของนาง นางจะมิเชื่อฟังวาจาข้าได้รึ?”

จ้าวพูดอย่างลังเล “ท่านอ๋อง เรื่องนี้ท่านมิสะดวกออกตัวพ่ะย่ะค่ะ!”