บทที่ 483

นางมิใช่แม่พระ นางมิขัดขวางท่านกวนเอ้อร์ใช้วิธีของเขาล้างแค้นหรอก!

ครานั้นท่านกวนเอ้อร์เห็นภรรยาตนถูกคนข่มขืนเจียนตายกับตา ความแค้นของเขา ความเจ็บของเขามีเพียงเขาที่เข้าใจดีที่สุด!

หากเขาคิดว่าการแก้แค้นแบบนี้ดีที่สุด เช่นนั้นก็ทำเยี่ยงนี้เถอะ!

หลิงอวี๋พาหลิงซวนและเถาจื่อเดินตรงไปกระทั่งถึงที่ที่ไม่ได้ยินเสียงน่าสังเวชของกวนอิ่งจึงหยุดลง

หากใช้หัวกวนอิ่งทำพิธีเซ่นไว้หลิงซิน ความแค้นที่ขึงตึงมาตลอดของนางอาจคงปลดปล่อยได้

หลิงซิน เจ้าไปสู่สุคติได้แล้วนะ!

หลิงซวนเห็นอารมณ์เศร้าซึมของหลิงอวี๋ พลันพูดปลอบทันที

“อาจารย์ อย่าเศร้าไปเลยเจ้าค่ะ! หากน้องหลิงซินรู้ว่าท่านล้างแค้นเพื่อนาง นางต้องไปเกิดใหม่อย่างสบายใจแน่เจ้าค่ะ!”

“อือ! หวังว่านางจะไปเกิดใหญ่ในครอบครัวที่ดี!”

หลิงอวี๋เรียนหมอและไม่เชื่อว่าพระเจ้ามีจริง แต่ตอนนี้นางภาวนาจากใจจริงขอให้หลิงซินเกิดใหม่ในครอบครัวที่ดีในภพหน้า!

ไม่แสวงหาเงินทอง มีชีวิตสงบสุขเป็นพอ!

เมื่อรอให้คนของกวนผิงมาเชิญพวกนางกลับไปก็เป็นเวลาหนึ่งชั่วยามแล้ว

ที่นั่นถูกเก็บกวาดจนสะอาด และไม่พบสุนัขแล้วเช่นกัน มีพียงศีรษะของกวนอิ่งที่วางอยู่ในหีบหนึ่งอย่างเดียวดาย

หลิงอวี๋ไม่อยากเห็นสภาพกวนอิ่งที่โดนเหล่าสุนัขดุร้ายกัดแทะ นางจึงให้เถาจื่อไปรับศีรษะกวนอิ่งเสีย

“ท่านเอ้อร์ เจ้าคิดกระทำอันใดต่อไป?”

ที่ครานี้ท่านกวนเอ้อร์จับกวนอิ่งได้ราบรื่น เพราะล้วนแต่อาศัยกลยุทธ์ของหลิงอวี๋สิ้น ตอนนี้เขาไร้ซึ่งบุญแค้นต่อหลิงอวี๋แล้ว

“นอกจากร้านค้าของตระกูลกวนในเมืองหลวงที่ถวายแด่องค์จักรพรรดิ ที่เหลือข้าก็เอากลับคืนเกือบหมดแล้ว”

กวนผิงยิ้มหยันกล่าว “เจ้าเดรัจฉานกวนซินยังคิดต่อกรกับข้า ไปตระเวรใช้วาทศิลป์กับเจ้าของร้านพวกนั้นให้ร่วมมือ ทว่าวิถีแห่งใต้หล้า มีน้ำนมจึงเป็นมารดา เขาไร้เงินตราก็สิ้นอำนาจ หามีผู้ใดฟังเขา!”

ก่อนหน้าหลิงอวี๋ยังแปลกใจที่เหตุไฉนมิพบกวนซิน ที่แท้ก็หนีไปต่างถิ่นเสียแล้ว

“ท่านเอ้อร์โปรดระวังด้วย ความโหดร้ายของกวนซินมิแพ้กวนอิ่งเลย!”

“หากเขาถูกเร่งเร้าเขาจักทำอันใดก็ย่อมได้ทั้งนั้น!” หลิงอวี๋พูดเตือนสติ

“ขอบใจเจ้า ข้าจักตื่นตัวเสมอ!”