บทที่ 493

ครานั้นหลิงอวี๋กำลังเตรียมคุมตัวหลิงผิงไปหาหลักฐานว่าหวางซือวางยาหลานฮุ่ยจวน ทว่าในวันรุ่งขึ้นหลิงผิงกลับถูกฆ่าโดยไม่คาดคิด

แต่หลิงอวี๋ในตอนนั้นตรวจศพหลิงผิงกลับพบว่าหลิงผิงถูกคนทรมานก่อนสิ้นใจไป

หากชิวเหวินซวงอยากฆ่าหลิงผิง นางลงมือโดยตรงก็ได้แล้ว

แต่ชิวเหวินซวงกลับพาหลิงผิงไปคฤหาสน์ทรุดโทรม ก่อนจะทรมานนางแล้วจึงสังหารนางไป

หรือว่าชิวเหวินซวงเค้นถามเอาหลักฐานในมือหลิงผิงมาได้แล้ว จากนั้นค่อยนำหลักฐานไปข่มขู่หวางซือ?

สมมติว่าชิวเหวินซวงทำเรื่องพวกนี้จริง เช่นนั้นนางต้องการเงินมากขนาดนี้ไปทำสิ่งใด?

สินเดิมมากมายของตนในตอนแรกล้วนถูกชิวเหวินซวงวางกับดัก ให้หลิงผิงหลอกเอาไปจากมือตน!

แม้ความทะเยอทะยานของชิวเหวินซวงคือพระชายาอ๋องอี้ แต่เมื่อดูจากเหตุการณ์พวกนี้แล้วก็ไม่เหมือนคนที่หมายปองตำแหน่งพระชายาจะพึงกระทำ

เดิมทีหลิงอวี๋อยากไปคุยความสงสัยของตนกับเซียวหลินเทียน แต่ก็นึกถึงว่าปัจจุบันสองพี่น้องชิวเหวินซวงกับชิวเฮ่าได้รับความไว้ใจจากเซียวหลินเทียนอีกครั้ง

หากนางบอกไปเช่นนี้ เซียวหลินเทียนอาจสงสัยตนทันทีว่ามีเจตนามุ่งเป้าสองพี่น้องชิวเหวินซวง

……

ณ เรือนริมวารี

ชิวเหวินซวงยกอาหารมื้อดึกมาปรากฏตัวอยู่นอกห้องตำราของเซียวหลินเทียน

ช่วงสองวันมานี้นางกับชิวเฮ่าพบว่าเซียวหลินเทียนใกล้ชิดกับหลิงอวี๋อีกครั้ง ทั้งสองต่างเริ่มร้อนใจ

พวกเขากว่าจะใช้เรื่องของหลิงอวี๋มายุแยงให้นางแตกหักกับเซียวหลินเทียนได้นั้นมิง่ายเลย ครั้นแล้วก็ได้รับความไว้ใจจากเซียวหลินเทียนอีกผ่านเหตุการณ์ของหลู่ชิ่ง

หากปล่อยให้หลิงอวี๋ก่อกวน เช่นนั้นคงตกม้าตายไปแล้วมิใช่หรือ?

ฉะนั้น ชิวเฮ่าจึงดึงชิวเหวินซวงไปด้านข้างแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“คราที่แล้วข้าให้ยาเจ้าไป ไยเจ้ายังมิให้เซียวหลินเทียนกินอีก? !”

ชิวเหวินซวงมือสั่นเทาพลางมองชิวเฮ่าอย่างลังเล กล่าวด้วยน้ำเสียงยากเข้าใจ

“ท่านพี่ เราต้องทำแบบนี้จริง ๆ รึะ?”

ชิวเฮ่ายิ้มเยาะ “เหวินซวง เจ้าอย่าลืมนะว่าเจ้ามาเพื่อสิ่งใด! เจ้าคงมิได้หลงรักเซียวหลินเทียนเข้าจริงแล้วใช่หรือไม่?”

“ฮูหยินบอกว่าฝ่าบาททรงกริ้วแล้ว เรามาตำหนักอ๋องนี้นานป่านนี้ นอกจากสร้างปัญหาเล็กน้อยก็ไม่มีความคืบหน้าอันใดเลย!”

“ฝ่าบาทบอกว่าหากเรายังมิเริ่มลงมืออีกก็มิต้องกลับไปแล้ว!”