บทที่ 508

กระทั่งตอนที่ชิวเหวินอิงได้สติ จูเผิงก็สิ้นลมไปแล้ว

เขาตาเบิกกว้าง ใบหน้าถูกชิวเหวินอิงฟันเละ เลือดไหลเข้าไปในดวงตาแล้วค่อย ๆ เต็มเบ้าตาของเขา

มดพวกนั้นได้กลิ่นเลือดก็พากันคลานเข้าไปในดวงตาของเขา!

“หึ... ผู้ใดให้เจ้าปากแข็งกันเล่า!”

ชิวเหวินอิงหงุดหงิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หันหลังกลับเข้าไปในรถม้าของตระกูลชิว เอาตั๋วเงินออกมาแล้วรีบออกไป

นางเร่งม้าวิ่งออกไปให้ไกล ๆ ก่อนจะหาที่ที่ไม่มีคนรักษาบาดแผลของตนเอง

จากนั้น ชิวเหวินอิงก็หยิบสัมภาระออกมา เปลี่ยนเป็นอาภรณ์สะอาด หยิบหน้ากากหนังมนุษย์ออกมาแล้วสวมใส่

กระทั่งนางเดินออกจากที่ซ่อนตัว ชิวเหวินอิงก็กลายเป็นสตรีในวัยสี่สิบกว่า เป็นคนธรรมดาที่เมื่อเดินอยู่ท่ามกลางฝูงชนก็มิได้มีใครมองมากนัก

นางปล่อยม้าไป ถือสัมภาระ เดินเป็นระยะทางสิบกว่าลี้เพื่อหาโรงเตี๊ยม

ชิวเหวินอิงมิได้ไปที่จุดซุ่มโจมตีเพื่อปล้นเงินทหาร

ชิวเฮ่าไปรายงานข่าวแล้ว หากไปถึงทันเวลาก็จะสามารถช่วยสหายเหล่านั้นได้!

และสามารถควบคุมเซียวหลินเทียนได้ด้วย!

เช่นนี้พวกเขาก็ยังสามารถแฝงตัวอยู่ในฉินตะวันตกต่อไปได้ โค่นล้มฉินตะวันตก ร่วมมือกับภายนอก ทำให้องค์ชายเยี่ยน ขยายอาณาเขตของฉีตะวันออกไปได้กว้างขึ้นหลังจากที่เขาขึ้นครองบัลลังก์!

หากชิวเฮ่าไปมิทัน เขากับสายสืบเหล่านั้นก็จะตกอยู่ในเงื้อมมือของเซียวหลินเทียน!

นางมิจำเป็นต้องไปตายอีก!

ชิวเหวินอิงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เกิดข้อผิดพลาดครั้งใหญ่ขึ้น หากนางไร้พลังนางก็ทำได้เพียงต้องหาทางลัดอื่นเพื่อชดเชย!

เซียวหลินเทียน เรื่องนี้ยังมิจบสิ้น ข้าหายังได้แพ้ไม่!

คนที่หัวเราะทีหลังต่างหากถึงจะเป็นผู้ชนะที่แท้จริง!

......

บนถนนภูเขา ชิวเฮ่าเร่งม้าให้วิ่งอย่างบ้าคลั่ง