บทที่ 51

คำพูดร่ายยาวของหลิงอวี๋ทำเอาทุกคนตกตะลึง

ลู่หนานมองหยกห้อยเอวอย่างประหลาดใจ คิดไม่ถึงว่าลวดลายนี้มันจะยังมีรายละเอียดพิถีพิถันเหล่านี้ด้วย!

เซียวหลินเทียนก็หมดคำพูด เขามิได้ศึกษาเกี่ยวกับของชิ้นนี้เลยจริง ๆ

แต่เมื่อก่อนมักจะได้ยินอันเจ๋อเพื่อนสนิทของเขาโจมตีตัวเขาอยู่บ่อย ๆ ว่าเสื้อผ้าที่เขาใส่มันล้าสมัยแล้ว!

เครื่องประดับเองก็ไม่ได้ตามสมัยเช่นกัน!

เขาฟังแล้วก็ปล่อยผ่านมันไป ไม่เคยเอาคำพูดเรื่อยเปื่อยของอันเจ๋อมาใส่ใจเลย

ในสายตาของเขา ผู้ชายควรจะตั้งมั่นอยู่กับเป้าหมายที่สูงเข้าไว้

พวกเรื่องรูปแบบเสื้อผ้าที่พิถีพิถันเหล่านี้ นั่นเป็นสิ่งที่ผู้หญิงทั่ว ๆ ไปถึงจะให้ความสนใจ!

เขาไม่เคยรู้สึกว่าเสื้อผ้าที่ตัวเองใส่มีอะไรที่มันไม่เหมาะสม พวกลู่หนานเองก็ไม่ได้พิถีพิถันอะไรมากมายกับเรื่องพวกนี้ มีหรือจะนึกถึงว่าในนี้จะมีรายละเอียดเหล่านี้อยู่!

ครั้งนี้ชิวเหวินซวงทึ่งกับหลิงอวี๋มาก หลิงอวี๋ผู้นี้นับวันจะยิ่งฉลาดมากขึ้นทุกทีแล้ว!

พูดน้อยก็จะผิดพลาดน้อย!

ตอนนี้นางจะต้องพิจารณาหลิงอวี๋เสียใหม่ก่อน แล้วค่อยแข่งขันกับนาง!

หลิงผิงถูกตัดเอ็นร้อยหวายไปแล้ว หลังจากวันนี้ก็จะไม่สามารถใช้งานได้มาก! เป็นได้เพียงหมากสังเวย(1)เท่านั้น!

คิดถึงเรื่องนี้ ชิวเหวินซวงก็หันไปพูดทันที

“ท่านอ๋องเพคะ ตอนนี้ทุกสิ่งทุกอย่างกระจ่างชัดแล้ว! ว่าต้องเป็นหลิงผิงแน่นอนที่ขโมยปิ่นติดผมและเสื้อผ้าของพระชายา แล้วเกรงว่าพระชายาจะพบเข้า ถึงได้วางยาพิษหวังจะฆ่าพระชายา!”

“หยกห้อยเอวนี่ก็ไม่รู้ว่านางไปเอามาจากไหน เห็นว่าถูกพ่อบ้านฟั่นค้นเจอ เกรงว่าจะพูดไม่ชัดเจนแล้วถือโอกาสใส่ร้ายพระชายาเพคะ!”

“บ่าวกลับกลอกผู้นี้! พวกเราล้วนถูกนางหลอกแล้ว! นางกล่าวหาพระชายา!”

“ท่านอ๋อง ท่านทรงต้องการร้องเรียนไปถึงทางการหรือไม่เพคะ?”

เซียวหลินเทียนมองหลิงอวี๋ วันนี้เขาสามารถอดทนอยู่กับนางจนตัดสินคดีได้ ก็ถึงขีดจำกัดความอดทนของเขาแล้ว

หากหลิงอวี๋ได้คืบจะเอาศอกอีก ทำให้ตำหนักอ๋องวุ่นวายไปหมด เช่นนั้นก็อย่าโทษว่าเขาไม่เกรงใจก็แล้วกัน!

คิดมาถึงตรงนี้ เซียวหลินเทียนก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “หลิงผิงวางยาพิษปองร้ายพระชายา เป็นโทษที่ไม่อาจให้อภัยได้! ส่วนหลิงอวี๋เจ้าไปตัดเอ็นร้อยหวายของนาง ก็นับว่าเป็นลงโทษชนิดหนึ่งเช่นกัน!”

“นี่เป็นเรื่องภายในของตำหนักอ๋องอี้ ไม่จำเป็นต้องร้องเรียนไปถึงทางการ! หลิงผิงใส่ร้ายพระชายา ต้องโทษโบยสามสิบที และขับไล่ออกจากตำหนักอ๋องอี้!”

“เปิ่นหวางจัดการเช่นนี้ หลิงอวี๋ เจ้าไม่ติดใจอะไรใช่หรือไม่?”

“แม่นมเกาเล่า นางใส่ร้ายหลิงซิน ไม่ลงโทษนางหรือ?”

หลิงอวี๋เหลือบมองแม่นมเกาที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางฝูงชน ยิ้มเย็นชาแล้วเอ่ยขึ้นมา

เซียวหลินเทียนถูกหลิงอวี๋เตือนเช่นนี้ ถึงได้นึกขึ้นได้ว่ายังมีคนที่ไม่ถูกลงโทษ จึงเอ่ย “แม่นมเกาใส่ร้ายหลิงซินว่าขโมยของ ต้องโทษชดใช้เงินเดือนให้หลิงซินเป็นเวลาครึ่งปี!”

“เช่นนั้นข้าก็ไม่ติดใจเอาความแล้ว!” หลิงอวี๋พูดอย่างพอใจ

บรรลุเป้าประสงค์แล้วก็ไม่จำเป็นต้องเอาเรื่องต่อ

เอ็นร้อยหวายของหลิงผิงก็ถูกนางตัดไปแล้ว หากจะต้องถูกตีถูกขับไล่อีกก็นับว่าใจไม้ไส้ระกำเกินไป นางรู้จักความพอดีอยู่!