บทที่ 518

ทั้งสองโกรธขึ้งอย่างเงียบงัน ต่างขบคิดว่าควรหาโอกาสร่วมมือกันกำจัดเซียวหลินเทียนก่อนดีหรือไม่

อันเจ๋อส่งคนแต่ละตำหนักไปจำแนกร่างศพจารชน แต่จักรพรรดิอู่อันกังวลว่าอันเจ๋อเพิ่งได้เข้าดำรงตำแหน่งอาจถูกขุนนางขั้นสูงของเหล่าองค์ชายละเลยเอาได้

ณ ท้องพระโรง องค์จักรพรรดิอู่อันกล่าวโดยตรงว่า

“ฉีตะวันออกสอดแทรกจารชนจำนวนมากในเขตฉินตะวันตก แม้ทุกคนมิรู้ ข้าก็มิโทษพวกเจ้า หากแต่ถ้ามิไปจำแนกร่างศพ และข้าตรวจพบก็ต้องได้รับโทษเยี่ยงพวกขายแคว้น!”

ด้วยวาจานี้ขององค์จักรพรรดิอู่อัน บรรดาขุนนางที่ไม่อยากข้องเกี่ยวคดีจารชนจึงทำได้เพียงไปจำแนกร่างศพเท่านั้น

สิ่งที่ทำองค์จักรพรรดิพะวงก็คือ จารชนพวกนี้ที่ออกตำหนักหลักในแต่ละแห่ง รวมทั้งบนตำหนักองค์ชายคังกับองค์ชายเว่ยก็ล้วนมี

องค์จักรพรรดิอู่อันตะลึงฉับพลันครั้นอ่านใบรายชื่อ โชคดีที่จารชนเหล่านี้ถูกอันเจ๋อกับเซียวหลินเทียนจับกุมได้ทันกาล

หากพวกเขาได้อยู่พัฒนาต่อ เช่นนั้นฉินตะวันตกจะยังมีความหวังหรือไม่?

เพียงหวั่นหากเกิดสงครามขึ้น เหล่าจารชนทั้งนอกและในจะร่วมมือกันขายฉินตะวันตกให้ฉีตะวันออกน่ะสิ

“ตรวจสอบ… คนรับใช้ของตนในทุกตำหนักและจำต้องให้ไวที่สุด ตรวจให้กระจ่างเป็นคนไป หากมีผู้ใดน่าสงสัยให้มารายงานทันที!”

“ผู้ที่ปกปิดมิรายงาน เมื่อตรวจพบจักได้รับโทษขายแคว้นเช่นกัน!”

ภายใต้พระราชโองการขององค์จักรพรรดิอู่อัน ทุกตำหนักแห่งเมืองหลวงเริ่มตรวจคนรับใช้ในตำหนักของตนให้แน่ชัดไปตาม ๆ กัน

คนที่มีประวัติไม่ชัดเจนและน่าสงสัย พวกเขาก็ยอมฆ่าผิดตัวดีกว่ามิส่งไปกรมกลาโหมให้อันเจ๋อตัดสินคดี

เพียงไม่กี่วันสั้น ๆ ผู้ต้องสงสัยหลายสิบคนได้ถูกส่งไปด้านอันเจ๋อเรียบร้อย

อันเจ๋อกำลังวุ่นกับการตัดสินคดีจารชนอยู่ เซียวหลินเทียนก็ไม่ว่างเช่นกัน เขาไปเก็บกวาดความเละเทะงานฟื้นฟูย่านการค้าให้องค์ชายเว่ย

ทางด้านหลิงอวี๋กำลังขอร้องท่านจินต้ากับเซียวหลินเทียนด้วยใจจริง นางจึงได้รับสิทธิแม่บ้านและดูแลตำหนักอ๋องแทนชั่วคราวอย่างช่วยไม่ได้

นางรับใช้ในเรือนของชิวเหวินซวงต่างถูกขายไปที่อื่นที่ห่างไปสองพันลี้ ส่วนคนรับใช้ที่ไร้จุดยืนของตัวเองก็ถูกหลิงอวี๋ขายออกไปเช่นกัน

คนรับใช้ที่ซื้อมาใหม่ต่างเป็นท่านจินต้ากับจ้าวซวนไปคัดเลือกด้วยตนเองทั้งสิ้น