บทที่ 536

ตัวตนเช่นอันซินนี่แหละถึงจะมีความมั่นใจที่จะพูดกับองค์หญิงหกเช่นนี้ได้ แม้ว่าคุณหนูคนอื่นจะรู้สึกว่าองค์หญิงหกก้าวร้าว แต่ก็ไม่มีผู้ใดกล้าตำหนิอะไรองค์หญิงหก

พระชายาเย่ตั้งครรภ์ได้แปดเดือนกว่าแล้ว น้ำหนักตัวมาก เมื่อถูกแสงแดดจึงรู้สึกไม่ค่อยสบายเท่าไหร่

นางใกล้จะคลอดแล้ว คิดว่าหลังคลอดก็จะต้องอยู่ในเรือน จึงอยากถือโอกาสก่อนจะคลอดออกมาเคลื่อนไหวร่างกายสักหน่อย

ครั้นเห็นองค์หญิงหกก้าวร้าวเช่นนี้ พระชายาเย่ก็มิพอใจยิ่ง พลางเอ่ยอย่างฉุนเฉียว

“องค์หญิงหก พี่สะใภ้สี่ก็ให้ยอมแล้ว ท่านเองก็พอได้แล้ว! อย่าให้คนอื่นคิดว่าราชวงศ์เรารังแกผู้อื่นเลย! เสด็จพ่อรู้เข้าจักมิสบายพระทัเสียเปล่า ๆ!”

เซียวทงเกลียดพระชายาเย่ในทันที พี่สะใภ้ห้าผู้นี้เข้าข้างหลิงอวี๋หรือ?

ได้ นางจะจำความแค้นนี้ไว้!

พระชายาเย่ย้ายออกจากตำหนัก จึงทำให้เซียวทงค่อนข้างกลัว

เมื่อเห็นฮูหยินหลายคนที่อยู่ตรงนั้นดูท่าทางมิเห็นด้วย เซียวทงจึงไม่ยืนกรานต่อ...

หากตนเองยืนกรานที่จะค้นตัวหลิงหว่านต่อหน้าคนจำนวนมากจริง ๆ แล้วทำให้ราษฎรโกรธเคืองมันจะไม่คุ้มค่า!

เซียวทงโบกมือ พลางเอ่ยอย่างรำคาญ “ได้ ๆ รีบพาเข้าไปค้นตัวเสีย!”

นางกำนัลทั้งสองคนพาหลิงหว่านเข้าไป หลิงอวี๋มองเซียวทงอย่างเย็นชา แอบคิดว่าเหตุใดพวกเซียวหลินเทียนจึงยังไม่มาอีก

หากให้องค์หญิงหกยกน้ำชาขอโทษหลิงหว่าน เซียวทงจะต้องไม่ยอมแน่!

แต่วันนี้หลิงอวี๋อยากจะสั่งสอนเซียวทงเสียหน่อย ต่อไปนางจะได้ไม่วางอำนาจเช่นนี้อีก

ขณะที่หลิงอวี๋กำลังคิดอยู่ นางกำนัลที่ไปค้นตัวก็ออกมาพร้อมกับหลิงหว่าน

เซียวทงยื่นมือออกไปหานางกำนัล พลางเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ “จี้หยกเล่า?”

พูดไปก็มองหลิงหว่านไปด้วย พลางตะคอกอย่างดูถูก

“ไร้ยางอายจริง ๆ ให้คืนเองมิยอม จักต้องให้ค้นตัว!”