บทที่ 547

มีคนสองสามคนกำลังคุยกันอยู่ฝั่งนี้ ครั้นแล้วทางฝั่งองค์หญิงหกจึงตะโกน “มีคนจะสละสิทธิ์หรือไม่?”

“เมื่อครู่ลืมบอกไปว่าการสละสิทธิ์นั้นต้องถูกลงโทษ และผู้ที่แข่งแต่ละรายการได้ที่สุดท้ายก็ถูกลงโทษเช่นกัน! สิ่งนี้กำหนดขึ้นเพื่อป้องกันคนไม่อยากสละสิทธิ์เนื่องกลัวโดนลงโทษโดยเฉพาะ!”

ขณะที่เซียวทงพูดก็จงใจชายมองหลิงอวี๋ไปด้วย

สตรีมากมายกำลังพะวงว่าจะทำอย่างไรดีหากได้ตกเป็นที่สุดท้ายแล้วต้องสวมกระโปรงน่าอายตัวนั้นเต้นรำ!

เมื่อเซียวทงจ้องไปทิศทางหลิงอวี๋ พวกนางก็เหมือนรู้สึกสบายใจไปอักโข

มีพระชายาอ๋องอี้ที่แสนโง่เขลา และไม่มีวิชาความรู้คอยอยู่รั้งท้าย พวกนางคงไม่มีทางได้ที่สุดท้ายหรอก!

เสิ่นจวนมองทางหลิงอวี๋ก็อดเบะปากไม่ได้

หลังจากที่หลิงอวี๋สวมกระโปรงนั่นเต้นรำ ท่านพี่ต้องแบกรับความอัปยศมิไหวเป็นแน่ เขาต้องกลับไปหย่ากับหลิงอวี๋แน่นอน!

เมื่อถึงคราวนั้นพระสนมหรงจะกราบทูลองค์จักรพรรดิ แล้วตนก็จะออกเรือนกับท่านพี่ในฐานะพระชายาอ๋องอี้!

ณ นอกงาน ฉินซานกับเหล่าองครักษ์กำลังยืนตัวตรง

ถึงแม้เขาจะมาคุ้มครองความปลอดภัยของงานชมบุปผา แต่ทุกสิ่งที่เกิดในสวนดอกไม้ล้วนอยู่ในสายตาพวกเขาหมด

สายตาของเขาแฉลบผ่านร่างหลิงอวี๋อย่างไร้คลื่นอารมณ์ แม้มีใจห่วงยิ่งว่าหลิงอวี๋จะถูกฉีกหน้า แต่สีหน้ากลับมิแสดงออกใด ๆ เลยแม้แต่น้อย

เขาแค่กำลังขบคิดว่าหากหลิงอวี๋ได้รับที่โหล่ไป เขาจะช่วยหลิงอวี๋เลี่ยงการถูกองค์หญิงหกฉีกหน้าอย่างไรดี!

ความรู้สึกของเซียวทงที่มีต่อตนนั้นฉินซานรู้กระจ่าง

ก่อนหน้านี้ฉินซานคิดว่าเซียวทงมีใจลุ่มหลงต่อตน และมีความสัมพันธ์อันดีกับน้องสาว กอปรกับการจับคู่ของไทเฮา ท่านแม่เลยเร่งเร้าให้ตนตบแต่งไปด้วยเลยน่ะสิ!

ฉินซานจึงอยากรอหลังงานบุปผาจบก่อนค่อยไปขอฝ่าบาทพระราชทานงานอภิเษกสมรส!

แต่เมื่อวันนี้พบว่าเซียวทงฉีกหน้าพี่น้องตระกูลหลิง ฉินซานจึงละทิ้งความคิดนี้ทันที!

เขาฉินซานยอมหาสตรีจิตใจดีตระกูลธรรมดาที่มีฐานะต่ำต้อยเป็นภรรยาเสียยังดีกว่าแต่งกับองค์หญิงผู้โอหังเผด็จการแบบนี้ ตระกูลฉินของเขารับใช้ไม่ไหวหรอก!

“รายการแข่งแรกคือดีดพิณ… ผู้ที่จับป้ายไม้ได้เชิญขึ้นมา!”

เจ้าภาพการแข่งพิณคือแม่นางชางหัวหน้านักดนตรีแห่งวังหลวง ตามประกาศของนาง สตรีหลายคนจึงเดินกรีดกรายขึ้นเวที