บทที่ 553

แต่ตอนที่พระชายาอ๋องอี้กำลังดีดพิณ นางกลับไม่เตือน นี่คงเจตนาทำให้พระชายาอ๋องอี้แพ้…

ถึงขั้นหมายทำลายมือของพระชายาอ๋องอี้ด้วย!

อีกทั้งอาจเป็นแม่นางชางที่จงใจทำลายพิณ และรอใส่ร้ายหลิงอวี๋…

เบื้องลึกเบื้องหลังอันน่าพิศวงนี้ทึกทักขึ้นเองโดยเซียวหลินเทียน!

เมื่อเขานึกถึงตรงนี้ ดวงตาก็มืดลงฉับพลัน นอกจากจ้าวเจินเจินกับองค์หญิงหกแล้วจะมีผู้ใดอีกที่ติดสินบนสั่งให้แม่นางชางกระทำเรื่องเช่นนี้ได้อีกเล่า?

แม่นางชาง!

เซียวหลินเทียนหรี่ตาลงเยาะหยัน ผู้ใดจะรังแกคนของตำหนักอ๋องอี้ก็ได้อย่างนั้นหรือ?

เซียวหลินเทียนตวาดถามเสียงเฉียบขาด “ผู้ดูแลชาง เจ้าจงอธิบายให้ข้าและทุกคนซะ เกิดอันใดขึ้นกับสายพิณคันนี้กันแน่?”

“เจ้ารู้นานแล้วหรือว่าสายพิณขาด? หรือเจ้าฟังผิดไป?”

สีหน้าแม่นางชางเผยความหวาดกลัวอย่างยิ่ง คำถามสองข้อนี้ของท่านอ๋องอี้ช่างตอบยากนัก!

หากยอมรับว่าตนรู้นานแล้วว่าสายพิณจะขาด นั่นมิใช่การยอมรับว่าตนวางหมากบนพิณหรือไร?

แต่หากยอมรับว่าตนฟังผิดไป เช่นนั้นชื่อเสียงของตนก็จบเห่โดยสิ้นเชิง!

เดิมทีแม่นางชางมิอยากตอบสองคำถามนี้ ก่อนจะมององค์หญิงหกขอความช่วยเหลือ

เซียวทงช่วยพูดทันควัน “เสด็จพี่สี่ ไฉนท่านจึงบีบคั้นคนเช่นนี้?”

“ผู้ดูแลชางคือผู้ตัดสินที่ข้าเชิญมา แม้นางฟังผิดไปก็ช่างปกตินัก โปรดท่านอย่ารังแกคน!”

อันเจ๋อไม่ยอมตามใจองค์หญิงหกพลางกล่าวปะทะโดยตรง

“เป็นผู้ใดรังแกคนกันแน่? องค์หญิงหก หากผู้ดูแลชางรู้กระจ่างว่าสายพิณจะขาด แต่กลับไม่เตือนพระชายาอ๋องอี้ นั่นคือเจตนาอยากให้พระชายาอ๋องอี้บาดเจ็บ!”

“มีเจตนาลอบฆ่าพระชายา! นี่คือเรื่องเล็กงั้นรึ?”

พวกอันซินกับหลิงหว่านตะโกนขึ้นเช่นกัน

“ใช่ เห็น ๆ อยู่ว่าสายพิณมิได้ขาด แต่ผู้ดูแลชางกลับบอกว่าสายพิณขาด นี่คือการใส่ความพระชายาอ๋องอี้จะปล่อยไปเช่นนี้ได้อย่างไรเพคะ! ปัญหานี้จำเป็นต้องอธิบายให้กระจ่าง!”

เซียวหลินเทียนเห็นสีหน้าแม่นางชางไม่สู้ดีขึ้นเรื่อย ๆ พลันยิ้มหยันกล่าวคำ

“แม่นางชาง จงตอบคำถามของข้าเสีย มิเช่นนั้น… ข้าจักส่งคนไปรายงานทางการ! แม่นางชางมีเจตนาลอบฆ่าพระชายาของข้า…”