บทที่ 563

จ้าวเจินเจินตื่นตระหนก นางมิรู้ว่าองค์ชายสองกับเซียวหลินเทียนมีเดิมพันยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้!

แต่นางรู้ดีถึงความโลภสามีของตนที่มีต่อดาบสามมังกร!

อีกทั้งความรักที่มีต่อม้ากีบขาวด้วย!

หากตนพ่ายแพ้ แล้วองค์ชายคังสูญเสียม้ากีบขาวไป องค์ชายคังจะต้องโกรธตนมากแน่!

แต่นางก็บ่ายเบี่ยงมิได้จริง ๆ!

ความจริงก็คือความจริง!

จ้าวเจินเจินเงยหน้าขึ้นมองอย่างสิ้นหวัง ทันใดนั้นก็เห็นลูกพี่ลูกน้องของตนหลายคนอยู่ด้านล่าง แล้วดวงตาของนางก็เป็นประกายขึ้นมา

ยังไม่อับจนหนทาง!

นางยังมีความหวังที่จะกู้หน้าคืนมาได้!

“ข้าขอโทษ...เมื่อครู่ข้าครุ่นคิดเรื่องหมากล้อมอยู่จึงลืมตอบไป...”

“ตานี้… น้องสี่ชนะแล้ว!”

จ้าวเจินเจินยิ้มอ่อนโยน “ทักษะหมากล้อมของน้องสี่ยอดเยี่ยมมาก ที่แท้เมื่อก่อนก็หลบซ่อนเอาไว้นี่เอง!”

เมื่อองค์ชายคังเห็นจ้าวเจินเจินยอมรับเองว่าพ่ายแพ้ก็โกรธมากจนหันหลังเดินออกไป

จ้าวเจินเจินรีบตามเขาไปพลางกระซิบบางอย่างกับเขา จากนั้นสีหน้าองค์ชายคังจึงดูดีขึ้น

เขาหันกลับมาพร้อมรอยยิ้ม พลางเอ่ยกับเซียวหลินเทียน

“ยังมีอักษรศิลป์กับการวาดภาพอีกมิใช่หรือ? วันนี้เจินเจินของข้าโชคไม่ดีนิดหน่อย… แต่ข้ามิเชื่อว่านางจะแพ้ให้พระชายาอ๋องอี้ทั้งหมดหรอก!”

“น้องสี่ เรามาเดิมพันกันต่อเถิด เจ้าคงจะกล้าใช่หรือไม่?”

เซียวหลินเทียนยิ้มพลางเอ่ย “ขอเพียงองค์ชายสองสนใจ ข้าก็ยินดีอยู่แล้ว...ไม่ทราบว่าครั้งนี้องค์ชายสองจะเดิมพันสิ่งหรือ?”

เซียวหลินเทียนนึกขึ้นได้ว่าหลิงอวี๋บีบให้องค์หญิงหกนำของมีค่าทั้งหมดออกมาแล้ว

เขาเหลือบมองที่ตัวองค์ชายคัง ดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรในตัวองค์ชายคังที่ทำให้ตนสนใจเลย

“พระสวามี การเดิมพันครั้งนี้ให้ตัวหม่อมฉันเป็นคนเอาของออกมาเดิมพันเองเถิด!”

จ้าวเจินเจินยิ้มอย่างใจกว้างพลางเอ่ย “หม่อมฉันทำให้พระสวามีสูญเสียม้ากีบขาวไป หม่อมฉันเอาหอริมธารามาเป็นเดิมพันก็แล้วกัน!”