บทที่ 567

หลิงอวี๋เหลือบมองนางกำนัลอย่างไม่แยแส ยิ้มเย็นชา และยังคงไม่ลงมือ

ทุกคนด้านล่างเห็นดังนั้นก็พูดคุยกันอย่างเงียบ ๆ

“มิใช่ว่าพระชายาอ๋องอี้มิรู้การเขียนอักษรศิลป์กับวาดภาพจริง ๆ หรอกกระมัง! เวลามีเพียงธูปดอกเดียวเท่านั้นเอง หากนางมิลงมือก็มิทันแล้ว!”

พวกคุณชายตระกูลจ้าวก็เอ่ยขึ้นมาอย่างไม่เกรงกลัวเช่นกัน

มีคนเอ่ยขึ้นมา “พระชายาคังลูกพี่ลูกน้องของข้าเริ่มเรียนดนตรี หมากล้อม อักษรศิลป์และการวาดภาพมาตั้งแต่เด็ก จนถึงวันนี้ยังไม่มีสตรีใดเก่งเกินนางได้เลย!”

“พระชายาอ๋องอี้ผู้นี้เมื่อครู่ก็แค่มีโชคถึงเอาชนะนางได้ พอเอาเข้าจริงก็ขี้ขลาด!”

อีกคนเอ่ยขึ้นมาอีก “พระชายาอ๋องอี้มิเคยเรียนอักษรศิลป์และการวาดภาพจากผู้ใดเลย ยังกล้ามาแสดงฝีมือต่อหน้าผู้ที่เชี่ยวชาญอีก ช่างน่าขำเสียจริง!”

“การเรียนอักษรศิลป์และการวาดภาพต้องจิตใจสงบ หากมิสั่งสมมาเป็นสิบปีก็เขียนได้มิดีหรอก!”

“พวกเจ้าลองนึกดูสิว่าช่วงหลายปีมานี้พระชายาอ๋องอี้ทำสิ่งใด นางใช้เวลาทั้งหมดไปกับการไล่ตามบุรุษ และจับจ่ายซื้ออาภรณ์เครื่องประดับ นางจักเขียนอักษรศิลป์และวาดภาพได้เยี่ยงไรกัน!”

“ฮ่า ๆ...”

พอคุณชายตระกูลจ้าวพูด คุณชายหลายคนก็นึกถึงเรื่องน่าอับอายที่หลิงอวี๋เอาแต่เกาะแกะเซียวหลินเทียน ทั้งยังมีเรื่องที่ที่ถูกโกงเงินตอนซื้อดาบที่มีชื่อเสียงอีก จากนั้นก็ต่างหัวเราะกันออกมา

อันเจ๋อได้ยินเข้าก็โกรธ จากนั้นก็ยิ้มเยาะพลางเอ่ย

“แม้ว่าพระชายาอ๋องอี้จักเขียนอักษรศิลป์กับวาดภาพมิได้ แต่ทักษะการบรรเลงกู่ฉินกับหมากล้อมของนางก็ดีกว่าพวกเจ้า! หากอยากหัวเราะผู้อื่นก็ช่วยดูตัวเองก่อนเสียเถิด!”

เผยอวี้เหลือบมองคุณชายเหล่านั้น พลางเอ่ยเยาะเย้ย

“เกมของสตรีพวกเจ้าที่เป็นบุรุษจักเข้าร่วมด้วยเหตุใดกัน? พระชายาอ๋องอี้แพ้ชนะพวกเจ้าเกี่ยวข้องอันใดด้วยรึ?”

“หัวเราะพระชายาอ๋องอี้ เช่นนั้นพวกเจ้ามีความสามารถแข่งขันกับท่านอ๋องอี้ได้รึ!”

“แม้ว่าท่านอ๋องอี้นั่งรถเข็นแต่พวกเจ้าก็มิใช่คู่ต่อสู้ของท่านเลย!”

พวกคุณชายถูกทั้งสองคนถากถางจนพูดมิออก ทำได้เพียงยิ้มเยาะ รอให้หลิงอวี๋ได้อันดับสุดท้ายพลิกสถานการณ์ตอนนี้!

การชนะด้วยฝีปากมิใช่ชัยชนะ หากได้เป็นอันดับหนึ่งจริง ๆ ต่างหากจึงจะเป็นชัยชนะ!

เมื่อเห็นว่าธูปไหม้ไปเกือบครึ่งแล้ว หลิงอวี๋ก็เริ่มลงมือ

เพียงแต่นางวาดไปไม่กี่เส้น นางกำนัลที่ฝนหมึกอยู่ก็มือสั่น แล้วน้ำหมึกทั้งหมดก็หกลงบนกระดาษของหลิงอวี๋

อันซินที่อยู่ข้าง ๆ เห็นเข้าจึงเอ่ยด้วยความโกรธ