บทที่ 584

“สวรรค์! พระชายาอ๋องอี้ผู้สง่า คิดมิถึงเลยว่าจะกระทำเรื่องต่ำช้าเช่นนี้ในตอนกลางวันแสก ๆ!”

ไม่รู้ว่าเป็นเสียงผู้ใดร้องทัก

หลิงหว่านที่ตามหลังอย่างใกล้ชิดเมื่อได้ยินก็ตกใจไปทันที!

นางหมายฝ่ากลุ่มคมเบียดเข้าไปดู แต่รู้สึกกระวนกระวายใจนักที่กลับถูกคนมากมายขวางข้างหน้าไว้!

เมื่อเซียวทงเห็นหลิงอวี๋ผมเผ้าสยายและอยู่ในสภาพกระอักกระอ่วนใจ จึงอดยกยิ้มย่ามใจมิได้

หลิงอวี๋ที่ถูกจับได้ว่ากำลังล่วงประเวณี วันนี้เจ้าจะยังเถียงข้าง ๆ คู ๆ ได้อีกหรือ?

“หลิงอวี๋… นางหญิงสำส่อน! เจ้ากระทำเช่นนี้ละอายใจต่อเสด็จพี่สี่หรือไม่?”

เซียวทงเรียกขึ้นอย่างปวดใจ “ขนาดอยู่ในงานชมบุปผาของข้า เจ้ายังบังอาจทำสิ่งเลวทรามยิ่งกว่าสัตว์ที่นี่! เจ้า… เจ้าทำให้ราชวงศ์ต้องขายหน้าโดยแท้!”

“ท่านปู่เฉิง ท่านต้องตัดสินเพื่อเสด็จพี่สี่เพคะ! วันนี้ต้องสังหารนางชั่วหลิงอวี๋ ไม่อาจให้นางมีชีวิตอยู่ทำราชวงศ์ขายหน้าได้เพคะ!”

พระสนมหรงก็กระโจมเข้ามาอย่างเดือดดาล “หลิงอวี๋ นางหญิงสำส่อน… เจ้ากล้าดีอย่างไรมาทำเรื่องโสมมเช่นนี้!”

“ท่านอ๋องเฉิง นี่มันช่างคาหนังคาเขายิ่งนัก วันนี้ท่านต้องให้ความเป็นธรรมกับเทียนเอ๋อร์นะเพคะ สังหารหญิงสำส่อนคนนี้ที่ทำให้ชื่อเสียงราชวงศ์ต้องเสื่อมเสียเถิด!”

ท่านอ๋องเฉิงตกใจจนอ้าปากตาค้าง เขาไม่มีทางเชื่อหรอกว่าหลิงอวี๋ที่เฉลียวฉลาดมาตลอดจะกระทำเรื่องเช่นนี้ได้!

ทว่าบรรดาลูกท่านหลานเธอที่ฟังอยู่หน้ามุมกำแพงต่างบอกว่าคนผู้นี้คือพระชายาอ๋องอี้ อีกทั้งชายผู้ล่วงประเวณีก็เรียกเสี่ยวอวี๋อย่างรักใคร่เสียด้วย…

แม้ท่านอ๋องเฉิงจะไม่เชื่อว่าหลิงอวี๋คือคนแบบนี้ แต่ก็ไม่อาจพูดเพื่อหลิงอวี๋ได้อยู่ดี

พระชายาผิงหนานคว้าอันซินเข้าหาพลางใช้มือปิดตาของนางไว้

นางจะให้บุตรีสุดที่รักของตนเห็นฉากหยาบโลนเช่นนี้ได้อย่างไร!

รู้สึกเสียใจภายหลังนัก!

หากรู้แต่เนิ่น ๆ ว่าหลิงอวี๋คือคนเสเพลสุดโต่งเช่นนี้ เมื่อตะกี้นางไม่น่าช่วยพูดให้หลิงอวี๋เลย!

“บรรทัดฐานสังคมถดถอยโดยแท้ สันดอนขุดง่าย สันดานขุดยาก!”

มีคนเห็นเซียวหลินเทียนนิ่งเงียบไม่พูดจาก็พลันกล่าวเหน็บแนม

“ท่านอ๋องอี้ เมื่อครู่ท่านเพิ่งเข้าข้างนางเองนะ! ตอนนี้พอเห็นนางทำสิ่งเลวทรามยิ่งกว่าสัตว์กับตาตัวเอง ท่านจักปกป้องคนผิดอีกหรือ?”

ในที่สุดองค์ชายคังก็สบโอกาสโจมตีเซียวหลินเทียน เขาพูดเสแสร้งว่า