บทที่ 620

พระชายาเว่ยเห็นดังนั้นก็รู้สึกตื่นตระหนก มีแวบหนึ่งที่นางกังวลว่าแม่นางซือจะทนไม่ไหวแล้วเปิดโปงตน!

แต่เมื่อเห็นว่าแม่นางซือถูกทุบตีอย่างหนักถึงเพียงนี้ก็ยังมิเปิดโปงตน นางก็โล่งใจ

หลิงอวี๋แอบนับถือคำพูดของพระชายาเว่ย ความเด็ดขาดและไหวพริบนี่ช่างเหนือชั้นจริง ๆ!

เซียวหลินเทียนมองอยู่ข้าง ๆ ด้วยสายตาเย็นชา เมื่อครู่เขาเห็นภาพที่แม่นางซือแอบเหลือบมองพระชายาเว่ยอยู่

เขารู้ดีว่าเหตุการณ์ในวันนี้จะต้องเกี่ยวข้องกับพระชายาเว่ยเป็นแน่ ทว่าหากมิสามารถง้างปากของแม่นางซือได้ พวกเขาก็จะไม่มีหลักฐานที่จะกล่าวหาพระชายาเว่ย

เซียวหลินเทียนไม่มีความรู้สึกดีกับนางผดุงครรภ์ที่ฆ่าคนได้ การทุบตีคนเลวทรามเช่นนี้จนตายเป็นเพียงการกำจัดอันตรายจากผู้คนเท่านั้นเอง!

กระทั่งเห็นแม่นางซือถูกทุบตีปางตาย จนลมหายใจรวยรินแล้ว

พระชายาเว่ยก็แสร้งทำเป็นถอนหายใจ พลางเอ่ยกับองค์ชายเย่

“องค์ชายห้า นี่เป็นความผิดของหม่อมฉันเอง! หม่อมฉันมิรู้จักนางดีแล้วเกือบทำร้ายน้องสะใภ้ห้าแล้ว!”

“แต่หม่อมฉันคาดมิถึงเลยจริง ๆ ว่า แม่นางซือจะเป็นคนเช่นนี้! กล้าดีอย่างไรมาหยามพวกเราเช่นนี้!”

“โชคดีที่วันนี้น้องสะใภ้สี่อยู่ที่นี่ มิเช่นนั้นพวกเราคงตกหลุมพรางของนางไปแล้ว!”

หลิงอวี๋เห็นว่าคำพูดของพระชายาเว่ยไม่มีช่องโหว่ใด ๆ เลย อีกทั้งแม่นางซือถูกทุบตีปางตายแล้วแต่ก็ไม่ปริปาก เช่นนั้นก็รู้เลยว่าวิธีการของพระชายาเว่ยฉลาดมาก หากคิดจะให้แม่นางซือเปิดโปงนางในวันนี้ก็คงเป็นไปมิได้แล้ว!

“องค์ชายห้า จ่างหนิงยังรอหม่อมฉันอยู่ที่ตำหนัก! ลูกได้รับบาดเจ็บ แถมหม่อมฉันมิได้อยู่ดูแลนางอีก นางคงจะร้องไห้ไม่หยุดแล้ว!”

“ในเมื่อน้องสะใภ้ห้ากับบุตรชายปลอดภัยแล้ว เช่นนั้นหม่อมฉันขอทูลลา แล้วหม่อมฉันจะเตรียมของกำนัลมาขอประทานอภัยท่านอีกในวันหลังเพคะ!”

พระชายาเว่ยจะกลับไปแล้ว แผนการจัดการพระชายาเย่ในวันนี้ล้มเหลว ไม่มีประโยชน์อะไรที่นางจะอยู่ต่อ

“พี่สะใภ้ใหญ่ อย่าเพิ่งรีบกลับสิเจ้าคะ!”

จู่ ๆ หลิงอวี๋ก็ตะโกนออกมา “ท่านคิดว่าที่รถม้าของท่านชนรถม้าของน้องสะใภ้ห้าในวันนี้เป็นเหตุบังเอิญจริง ๆ หรือ?”

สีหน้าของพระชายาเว่ยมืดมนลง “เหตุใดเล่า น้องสะใภ้สี่ยังอยากประณามข้าอยู่อีกหรือ? เมื่อครู่ข้าก็อธิบายไปแล้วมิใช่หรือ? เรื่องทั้งหมดนี้มันเป็นอุบัติเหตุ...”

“หาได้มีผู้ใดอยากให้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นไม่! เหตุใดเจ้าถึงเอาแต่จ้องจับผิดข้าเช่นนี้เล่า? เจ้าพยายามจะสร้างความขัดแย้งระหว่างข้ากับน้องสะใภ้ห้ากระนั้นหรือ?”

“พี่สะใภ้ใหญ่ ข้าไม่ได้จ้องจับผิดท่าน ไฉนท่านต้องตื่นตูมเช่นนี้ด้วยเล่า!”