บทที่ 628

หลิงเยวี่ยถือเม็ดหมากล้อมอย่างประหม่า นึกถึงสิ่งที่หลิงอวี๋บอกตนตอนออกไปข้างนอก จากนั้นก็รวบรวมความกล้าเอ่ย

“ท่านอ๋อง... เยวี่ยเยวี่ยยังเด็ก ท่านต้องให้เยวี่ยเยวี่ยห้าเม็ด ท่านแม่ของกระหม่อมก็ทำเช่นนี้เช่นกัน!”

หลิงอวี๋บอกว่า...

“วันนี้อยากทำอะไรก็ทำเลย ไม่ต้องกลัวนะ แม่จะสนับสนุนเจ้าเอง!”

“ใครก็ตามที่กล้ารังแกเยวี่ยเยวี่ย แม่จะทุบตีเขาจนกว่าเขาจะรู้ว่าเหตุใดดอกไม้ถึงแดงเช่นนี้เลย!”

ด้วยการสนับสนุนจากท่านแม่ของเขา เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เซียวหลินเทียนถูกท่านแม่ของตนแขวนไว้บนต้นไม้ หลิงเยวี่ยจึงมั่นใจมากขึ้น

ท่านอ๋องผู้ดุร้ายนี้ไม่น่ากลัวถึงเพียงนั้นในสายตาของเขาอีกต่อไปแล้ว!

“ได้ ข้าจะให้เจ้าห้าเม็ด!”

เซียวหลินเทียนย่อมไม่โต้เถียงกับเด็กอยู่แล้วจึงพยักหน้า

หลิงเยวี่ยวางห้าเม็ดบนกระดานหมากล้อมพลางเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ท่านอ๋อง ถึงตาของท่านแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

ทันทีที่เซียวหลินเทียนเห็นการเคลื่อนไหวบนกระดานหมากล้อม มุมปากของเขาก็ยกขึ้นอย่างชื่นชมทันที

สมกับที่เป็นลูกของหลิงอวี๋ผู้ชนะทักษะหมากล้อม การเดินเกมของเด็กน้อยผู้นี้น่าประทับใจทีเดียว

เขาลงไปหนึ่งเม็ด หลิงเยวี่ยครุ่นคิดแล้วลงหนึ่งเม็ด

พวกเขาทั้งสองผลัดกันลง ยังไม่ทันถึงยี่สิบครั้ง เซียวหลินเทียนก็เห็นใบหน้าเด็กน้อยของหลิงเยวี่ยดูกังวล

เขาจ้องมองกระดานหมากล้อมอย่างตั้งใจ พลางเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ “ท่านอ๋อง… เยวี่ยเยวี่ยแพ้แล้วหรือไม่?”

เซียวหลินเทียนยิ้มเล็กน้อย พยักหน้าพลางชี้ไปที่กระดานหมากล้อมแล้วบอก

“เจ้าวางหมากตัวที่สิบผิดไป เจ้าควรจะวางตรงนี้ เช่นนี้เจ้าก็จะถอยเพื่อโจมตีได้!”

หลิงเยวี่ยจ้องกระดานหมากล้อม แล้วคำนวณอย่างเงียบ ๆ พลางชี้ไปที่กระดาน

“ท่านอ๋องวางกับดักเยวี่ยเยวี่ยไว้ตรงนี้… หากเยวี่ยเยวี่ยเดินทางนี้ ที่จริงก็สามารถโจมตีด้านข้างท่านได้...”

เซียวหลินเทียนเหลือบมองกระดานหมากล้อมแล้วมองหลิงเยวี่ยอย่างประหลาดใจ