บทที่ 63

แต่ว่าเวลานี้นางกำลังขาดแคลนเงินมิใช่รึ?

นางไม่รังเกียจทองคำ เงิน หรืออัญมณีสามัญ ๆ หรอกนะ เอาสิ่งพวกนั้นมาอาบนางเลยเถอะ!

งานเฉลิมฉลองพระราชสมภพอะไรกันเปล่าประโยชน์ที่สุด!

เพราะคุณหนูชอบสิ่งของที่จับต้องได้จริง!

แม่นมลี่ใจเต้นผิดจังหวะ เคลื่อนตัวเข้าใกล้หลิงอวี๋กล่าวเสียงแผ่ว

“แรกเริ่มสิ่งที่ไทเฮาตรัสเป็นความจริง! คุณหนู บ่าวบอกแล้ว ท่านจะได้รับเทียบเชิญจากไทเฮาในครานี้แน่นอน!”

“ถูกต้อง ลือกันว่าไทเฮามิโปรดเสียงดัง ฉะนั้นงานเฉลิมฉลองพระราชสมภพครานี้ไม่ได้เชิญคนเยอะมากมัก!”

“เริ่มส่งเทียบเชิญในวังเมื่อเช้านี้ เล่ากันว่าไม่เกินร้อยคน… และตัวข้าได้รับเทียบเชิญแล้ว! พวกเจ้าได้หรือยัง?”

ชายาผิงหยางกวาดสายตามองทุกคนอย่างกระหยิ่มยิ้มย่องเต็มประดา แถมยังเจาะจงมองไปทางหลิงอวี๋เป็นพิเศษ

“เพียงร้อยคนเองหรือเพคะ? งั้นเทียบเชิญนี้ช่างเลอค่าเสียจริง! ห่อมฉันรู้สึกเป็นเกียรติยิ่ง ท่านพ่อหม่อมฉันได้รับหนึ่งใบแล้วสามารถพาคนไปด้วยได้คนหนึ่ง ท่านแม่เลยบอกให้หม่อมฉันไป!” เสิ่นจวนก็กล่าวกระหยิ่มยิ้มย่องเช่นเดียวกัน

เจิงจื่ออวี้เองก็เร่งเอ่ยว่า “ท่านพ่อหม่อมฉันก็ได้รับแล้วหนึ่งใบ สามารถพาคนคนหนึ่งไปได้ ท่านแม่ก็ให้โอกาสหม่อมฉันไปเหมือนกัน!”

ตู้ตงหงบุตรีของรองเจ้ากรมสงครามกล่าวด้วยสีหน้าหมองหม่น “ท่านพ่อหม่อมฉันได้รับมาหนึ่งใบ ทว่าไปได้เพียงคนเดียวหม่อมฉันไม่อาจไปได้เพคะ!”

สวี่เหยียนบุตรีของวิญญูสำนักฮั่นหลินส่ายศีรษะกลัดกลุ้ม “ท่านพ่อหม่อมฉันมีคุณสมบัติมิพอ ไม่ได้รับเทียบเชิญ ช่างอิจฉาพวกเจ้าจริง ๆ ที่ได้ไปร่วมงานเฉลิมฉลองพระราชสมภพของไทเฮา!”

เจิงจื่ออวี้สบสายตารู้ใจกันกับเสิ่นจวน การได้เข้าวังถือว่าเป็นเกียรติยิ่ง แต่นี่ล้วนเทียบกับการมีหน้ามีตาในสังคมมิได้ทั้งสิ้น

เมื่อถึงคราวนั้นเป้าหมายแท้จริงของพวกนางคือองค์ชายและคุณชายมั่งคั่งที่ได้เข้าร่วมงานเฉลิมฉลองพระราชสมภพต่างหาก!

ไม่ว่าจะเข้าตาองค์ชายหรือคุณชายมั่งคั่งก็สามารถทะยานขึ้นยอดกิ่งไม้เป็นหงส์ฟ้า(1) จากนั้นก็ได้เสพสุขชีวิตร่ำรวยเงินทองไปชั่วชีวี!

ตู้ตงหง สวี่เหยียนรวมถึงคุณหนูที่ช่วงอายุเหมาะจะออกเรือนไม่ได้ไป ทำให้พวกนางแอบรู้สึกยินดีในใจ เนื่องจากนี่เป็นสัญลักษณ์ว่าคู่แข่งของตนน้อยลงแล้ว!

ทั้งสองคนแอบกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ภายในใจ อีกยังคิดว่าท่านพ่อของตนช่างมีอำนาจอิทธิพลยิ่งนัก!

ฉินรั่วซือมีสีหน้าลนลานไม่เป็นสุขและไม่ได้สนใจว่าพวกนางกำลังพูดสิ่งใดกัน นางกำลังจ้องเขม็งหลิงอวี๋อยู่ตลอด เก็บงำความขุ่นเคืองเอาไว้

ฉินซานอายุยี่สิบกว่าปีแล้วและยังไม่เคยสมรส

ญาติมิตรสหายไม่น้อยเสนอการสู่ขอแก่เขา ทว่าเขาล้วนปฏิเสธหมดสิ้น

ฉินรั่วซือเป็นสหายสมัยร่ำเรียนเขียนอ่านของเซียวทงองค์หญิงหก หลังจากที่เซียวทงพบฉินซาน หัวใจดวงนี้ก็พลันตกอยู่กับฉินซานในบัดดล

เซียวทงบอกความในใจของตนอย่างนิ่มนวลต่อฉินรั่วซือหลายหน แต่ฉินรั่วซือไม่กล้าออกความเห็นใด ๆ

นางรู้ว่าฉินซานตัดใจจากหลิงอวี๋ไม่ได้มาตลอด นางคิดอยากแนะนำพี่ชายกับองค์หญิงหกอภิเษกสมรสกัน แต่ก่อนอื่นต้องทำให้ฉินซานตัดใจจากหลิงอวี๋ได้เสียก่อน

มิเช่นนั้น หากทำไม่สำเร็จองค์หญิงหกคงกริ้วแทบขาดใจเป็นแน่!

ฉินรั่วซืออายุจวนสิบเจ็ดปีแล้วเป็นเพราะบิดาถึงแก่กรรมเร็วเป็นเหตุให้ฐานะยากจน ส่วนเรื่องสู่ขอล้วนสูงไปก็รับไม่ไหว ต่ำไปก็ไม่เอา(2)!

เวลานี้แม้ว่าฉินซานจะก้าวหน้าในฐานะเเม่ทัพทหารม้าและองครักษ์มือดาบ แต่เรื่องการตบแต่งของนางก็ยังไม่ราบรื่นนัก!

หากปรารถนาออกเรือนให้สุขสบายต้องมีคนมากอิทธิพลคอยหนุนหลังยิ่งกว่านี้!

และองค์หญิงหกก็คือคนหนุนหลังชั้นยอดที่ฉินรั่วซือเกี่ยวพันได้

การเป็นน้องสาวสามีขององค์หญิงหกนี่มิใช่เป็นทางลัดทางหนึ่งหรอกหรือ?

ฉะนั้น ฉินรั่วซือจึงพร่ำเอ่ยสิ่งดี ๆ ขององค์หญิงหกอยู่ข้างหูฉินซานเป็นเนืองนิตย์ ทว่าทำแบบนี้ก็ไม่ได้ผลเช่นกัน!

หากคิดอยากให้ฉินซานลืมหลิงอวี๋ ฉินรั่วซือจะต้องจัดการจากตัวหลิงอวี๋เท่านั้น!

หลิงอวี๋ผู้นี้มีสิ่งใดดีนักหนา?

นางโง่เขลาเบาปัญญาทั้งยังออกเรือนมีลูกแล้ว!