บทที่ 639

เดิมทีจ้าวเจินเจินพยายามจะชดเชยให้ และตั้งใจให้พ่อบ้านเตรียมของกำนัลปลอบใจไปที่ตำหนักองค์ชายเว่ยเพื่อแสดงความเสียใจต่อจ่างหนิงที่ได้รับบาดเจ็บ

แต่ของกำนัลเหล่านั้นถูกตำหนักองค์ชายเว่ยโยนออกไปอย่างไร้ความปรานี พ่อบ้านของตำหนักองค์ชายเว่ยก็ดุพวกเขาต่อหน้าทุกคนอย่างไม่ไว้หน้าด้วย

“พระชายาเว่ยบอกแล้วว่าต่อหน้าทำเป็นรักใคร่ห่วงใยแต่ใจจริงมีเจตนาไม่ดี… พระชายาคังกล้าส่งดอกไม้มีพิษไปให้พระชายาเย่ ใครจะรู้ว่าอาจซ่อนสิ่งที่เป็นอันตรายอยู่ในของกำนัลเหล่านี้ก็เป็นได้!”

“ท่านหญิงจ่างหนิงไม่สามารถรับน้ำใจจากพระชายาคังได้… พระชายาคังนำสิ่งเหล่านี้กลับไปใช้เองเถิดขอรับ!”

เมื่อจ้าวเจินเจินได้ยินสิ่งที่พ่อบ้านบอก ก็โกรธจนตัวสั่น แต่ตอนนี้ทำอะไรพระชายาเว่ยไม่ได้เลย!

พระชายาเว่ยไม่เหมือนหลิงอวี๋ นางหาเหตุผลให้กับตนเองได้

นางได้รับการสนับสนุนจากฮองเฮาเว่ย หากนางดุร้ายขึ้นมา วิธีน่ากลัวอะไรนางก็สามารถเอามาใช้ได้ทั้งนั้น

ดังนั้น ในช่วงสองวันนี้จ้าวเจินเจินจึงอยู่แต่ในตำหนักก็คิดว่าจะกอบกู้ชื่อเสียงของตนเองอย่างไร

ขอเพียงตนกอบกู้ชื่อเสียงก่อนหน้านี้คืนมาได้ ข่าวลือเหล่านั้นก็จะค่อย ๆ หายไปเอง

หากทำได้ดี ก็สามารถสาดโคลนกลับไปที่พระชายาเว่ยและตำหนักองค์ชายเย่ได้ด้วย

ก่อนที่องค์ชายคังจะกลับจากราชสำนัก จ้าวเจินเจินได้รู้จากปากของไป๋ผิงแล้วว่า พระชายาผิงหนานเรียกร้องให้สตรีสูงศักดิ์บริจาคโจ๊กและเสื้อผ้าเก่า

จ้าวเจินเจินตาเป็นประกายทันที หากทำได้ดีในเรื่องนี้ก็จะเป็นโอกาสที่ดีที่จะพลิกฟื้นชื่อเสียงของตนมิใช่หรือ?

ทันทีที่องค์ชายคังกลับมา จ้าวเจินเจินก็เข้าไปหาเขาแล้วเล่าเรื่องที่ตนวางแผนจะบริจาคโจ๊กฟื้นฟูชื่อเสียงให้เขาฟัง

และสุดท้ายก็เอ่ย “องค์ชาย ครั้งนี้หม่อมฉันจัดการได้อย่างดีแน่นอน! พรุ่งนี้องค์ชายไปส่งโจ๊กกับหม่อมฉันเถิดเพคะ!”

องค์ชายคังคิดแล้วก็รู้สึกว่านี่เป็นโอกาส หากเขาได้รับการยกย่องจากผู้ลี้ภัยก็จะสามารถยับยั้งข่าวลือได้ นี่คงจะดีสำหรับตัวเขาเองด้วย แล้วก็จะได้รับชื่อเสียงที่ดีว่าเป็นมิตรกับราษฎรและมีความสัมพันธ์ที่ดีกับราษฎรด้วย