บทที่ 643

ภาพนี้ทำเอาหลิงอวี๋ตะลึงไปเลย

กิ่งทองใบหยกเสียจริง คู่รักนักการเมืองที่เก่งเรื่องสร้างกระแส!

นางกล้าเดิมพันเลยว่าคนที่เป็นผู้นำในการตะโกนนั้นล้วนเป็นหน้าม้าที่จ้าวเจินเจินเตรียมมา!

ผู้ลี้ภัยที่แท้จริงจะมีคารมคมคายเช่นนี้ได้เยี่ยงไรกันเล่า!

หากคำพูดเหล่านี้ไปถึงหูของจักรพรรดิอู่อัน จักรพรรดิอู่อันจะต้องมีความสุขมากอย่างแน่นอน

แม้ว่าก่อนหน้านี้จะไม่พอใจองค์ชายคังกับพระชายาของเขา ก็คงจะหายไปในทันที!

ทางด้านเผยอวี้ เซียวหลินเทียนและอันเจ๋อก็เห็นภาพนี้เช่นกัน

เผยอวี้ก็ตกใจกับความไร้ยางอายขององค์ชายคังกับพระชายาของเขาเช่นกัน เขายิ้มอย่างขมขื่นให้เซียวหลินเทียนพลางเอ่ย “นี่เราตีงูให้กากินรึ?”

แนวคิดในการแจกโจ๊กเพื่อบรรเทาภัยพิบัตินี้ดำเนินการไปทีละขั้นตอนภายใต้การนำของเซียวหลินเทียน

ไหนเลยจะคิดว่าองค์ชายคังกับพระชายาของเขาจะมาชุบมือเปิบ ฉกฉวยความดีความชอบทั้งหมดด้วยคำพูดที่สวยหรูไม่กี่คำกับหมั่นโถวแป้งขาวไม่กี่ตะกร้า!

อันเจ๋อรู้สึกว่าถูกยั่วโมโหมากจนพูดไม่ออก เขารู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง!

ความดีความชอบนี้ต้องเป็นของเซียวหลินเทียนสิ เขาถึงจะยินยอมอย่างเต็มใจ!

แต่เหตุใดคนที่ทำงานหนักเช่นเซียวหลินเทียนกลับถูกองค์ชายคังเอาคำพูดดี ๆ ไม่กี่คำมาฉกฉวยความดีความชอบจากเซียวหลินเทียนไปเล่า?

เซียวหลินเทียนตะลึงไปเล็กน้อย แต่เมื่อนึกถึงความตั้งใจเดิมของตนใจเขาก็สงบลง

เขาเอ่ยเสียงขรึม “อย่าสนใจพวกเขาเลย เราทำในสิ่งที่เราควรทำไปเถอะ! เป้าหมายของเราคือช่วยเหลือผู้ลี้ภัยเหล่านี้ เราสามารถให้ข้าวเขากินจนอิ่มและช่วยเหลือพวกเขาได้เช่นนั้นก็บรรลุเป้าหมายของเราแล้ว!”

“ทำงานกันเถอะ…”

เซียวหลินเทียนอ่านข้อมูลแรงงานเหล่านั้นอย่างใจเย็น ทำความเข้าใจงานที่พวกเขาถนัด แล้วค่อยจำแนกประเภทงานให้พวกเขา

อันเจ๋อกับเผยอวี้สบตากัน จากนั้นทั้งสองก็มองไปที่รถเข็นของเซียวหลินเทียน พลางถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ

หากเซียวหลินเทียนไม่สูญเสียขาทั้งสองข้างไป พวกเขาคงพยายามอย่างเต็มที่เพื่อโน้มน้าวให้เขาต่อสู้แย่งชิงตำแหน่งองค์รัชทายาทนี้!