บทที่ 645

ยังไม่ทันที่นางจะตอบสนองอะไร ไป๋ผิงก็ลากนางออกไปหลายก้าวแล้ว

โครม...

ตอนนี้ศาลาโจ๊กได้พังทลายลงอย่างสมบูรณ์แล้ว ฝุ่นที่คละคลุ้งตกลงมาบนตัวทั้งสอง จนหน้าเปรอะเปื้อนทันที...

จ้าวเจินเจินตกใจมากจนนิ่งค้างไป ได้ยินเพียงเสียงใครบางคนตะโกนอย่างบ้าคลั่ง “รีบมาช่วยคนเร็วเข้า… ยังมีคนอยู่ติดข้างใต้อีกมาก...”

“ท่านพ่อ… ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่? ท่านอยู่ที่ใดกัน!”

“ลูก… รีบช่วยลูกชายข้าที… เขาติดอยู่ข้างใน!”

“พระชายา ไป๋ฮุ่ยยังอยู่ข้างในเจ้าค่ะ…”

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังเข้ามาในหูของจ้าวเจินเจิน

ในหัวนางมีเพียงสองคำเท่านั้น… แย่แล้ว!

เหตุใดศาลาโจ๊กดี ๆ ถึงกลายเป็นหายนะเช่นนี้ไปได้เล่า?

จ้าวเจินเจินสั่นไปทั้งตัว สมองก็ว่างเปล่าไปหมด...

“รีบไปช่วยคนเร็วเข้า…”

“อันเจ๋อ… พาองครักษ์มาสองสามคน ไปหาของมาค้ำด้านนี้ไว้ก่อน!”

เซียวหลินเทียนกังวลมากแล้วสั่งให้องครักษ์ช่วยคน

ทันใดนั้น หลิงอวี๋ก็เห็นฟางที่พังลงมาตกลงบนเตาโจ๊ก จากนั้นควันก็ลอยขึ้นมาจากตรงกลาง...

“เซียวหลินเทียน เร่งพวกเขาให้เร็วขึ้นหน่อย ไฟไหม้แล้ว!”

หลิงอวี๋เตือนเซียวหลินเทียนอย่างร้อนใจ

เซียวหลินเทียนเงยหน้าขึ้นมองแล้วก็เห็นว่าไฟกำลังลุกไหม้ฟาง แล้วไฟก็เริ่มลุกลามไปเรื่อย ๆ แล้ว...

หลังจากที่หลิงอวี๋ตะโกน หลายคนเห็นไฟเข้าจึงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว

“ช่วยคนเร็วเข้า… ไฟไหม้แล้ว!”