บทที่ 664

เมื่อหลิงอวี๋และเซียวหลินเทียนรีบไปที่วังหลวง ก็มีคนหลายคนอยู่ในห้องทรงอักษรแล้ว

หลี่ว์เซียง จ้าวหุย ท่านอ๋องเฉิง องค์ชายคังและองค์ชายเว่ย รวมถึงฉินซานและเผยอวี้ต่างก็มาด้วย

หลิงอวี๋และเซียวหลินเทียนโค้งคำนับจักรพรรดิอู่อัน

“โรคระบาดขนาดใหญ่เกิดขึ้นที่ชายแดน ข้าอยากจะส่งคนไปช่วยหยุดยั้งโรคระบาด หลิงอวี๋ เจ้ามีทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยม เจ้าพาหมอสักสองสามคนไปช่วยด้วยก็ดี!”

เซียวหลินเทียนสะดุ้ง แม้เขาจะเดาได้ระหว่างทางมาที่นี่ว่า ที่เสด็จพ่อเรียกหลิงอวี๋เข้าวังเพราะโรคระบาด แต่เขาไม่คาดคิดว่าเสด็จพ่อจะส่งหลิงอวี๋ไปที่แนวหน้าโต้ง ๆ เช่นนี้

หลิงอวี๋เติบโตขึ้นมาในเมืองหลวงตั้งแต่นางยังเป็นเด็กและไม่เคยเดินทางไกลเลย นางจะสามารถทนต่อความยากลำบากระหว่างทางได้หรือ?

เซียวหลินเทียนกำลังจะออกตัวว่าเขาจะไปกับหลิงอวี๋

เมื่อเห็นองค์ชายคังมองมาอย่างเย็นชา เซียวหลินเทียนก็รู้ได้ทันทีว่า นี่ต้องเป็นความคิดขององค์ชายคังแน่นอน

เขาจึงใจเย็นลงเพื่อจะดูว่าองค์ชายคังจะเสนอความคิดที่ไม่เข้าท่าอะไรออกมาอีก

แต่มิคาดว่าจะเป็นองค์ชายเว่ยที่เอ่ยขึ้นก่อน เขารายงานบางอย่างที่แปลก ๆ ออกมา

“เสด็จพ่อ หากพระชายาอี้ไปช่วย ก็คงมิปลอดภัยหากไร้ผู้คุ้มกัน! ยิ่งกว่านั้นอาจได้เจอพวกโจรระหว่างทาง ลูกคิดว่าน้องสี่มีความคุ้นเคยกับชายแดน เขาคงจะสามารถปกป้องน้องสะใภ้สี่ได้พ่ะย่ะค่ะ!”

ริมฝีปากของเซียวหลินเทียนปรากฏรอยยิ้มหยัน วันนี้สองพี่น้องจงใจจะส่งพวกเขาสองสามีภรรยาไปตายชัด ๆ!

“นี่มันไม่ถูกต้อง! องค์ชายเว่ยบอกว่าอาจจะได้เผชิญหน้ากับโจรป่า แต่ขาของท่านอ๋องอี้มีปัญหา เขาอาจจะช่วยอะไรมิได้และอาจตกอยู่ในอันตรายด้วยซ้ำ!”

หลี่ว์เซียงรู้สึกเกลียดชังความชั่วร้ายขององค์ชายเว่ย เขามาถึงก่อน และอยู่ทันเห็นเหตุการณ์ที่จักรพรรดิอู่อันเสนอให้องค์ชายเว่ยเป็นคนไป แต่เขากลับอิดออด

โรคระบาดแพร่กระจายรุนแรงมาก ผู้ใดจะรู้หากไปที่นั่นอาจไม่มีชีวิตรอดกลับมา!

ยิ่งไปกว่านั้น ชายแดนกำลังตกอยู่ในอันตราย และศัตรูอาจเข้ามาเมื่อใดก็ได้ หากเซียวหลินเทียนไปที่นั่นจะปลอดภัยหรือ?

องค์ชายเว่ยตั้งใจอย่างแน่วแน่ที่จะส่งเซียวหลินเทียนไปตาย!

ท่านอ๋องเฉิงที่เห็นแผนการอันชั่วร้ายขององค์ชายเว่ยเช่นกันก็ขมวดคิ้ว