บทที่ 67

เสิ่นจวนพลันส่งเสียขึ้นมาทันใด “เจ้าคือเจ้า ผู้พี่ของข้าคือผู้พี่ของข้า… บาปที่เจ้าก่อเองมีสิทธิ์อะไรมาพัวพันถึงผู้พี่ของข้า!”

“ช่างโหดร้ายจริงเชียว! เดิมทีควรโทษท่านอ๋องอี้ที่ปฏิบัติต่อนางอย่างเย็นชาถึงได้ปลอมแปลงเทียบเชิญ นั้นก็เพื่อแก้แค้นท่านอ๋องอี้!”

“ผู้พี่ สตรีโฉดผู้นี้ไม่คู่ควรเป็นพระชายาของท่าน! ท่านหย่ากับนางเดี๋ยวนี้!”

“นางอยากรนหาที่ตายก็ปล่อยนางไปตายคนเดียว!”

เสิ่นจวนรีบรุดไปข้างกายเซียวหลินเทียนและตะโกนเสียงดังพัลวัน

“จะหย่ากับข้าหรือไม่ พูดกับผู้พี่ของเจ้าไปก็ไร้ประโยชน์!”

หลิงอวี๋ยิ้มหยันกล่าวว่า “องค์จักรพรรดิพระราชทานงานอภิเษกสมรสให้แก่ข้าผู้เป็นพระชายา หากต้องการหย่าก็ให้ผู้พี่เจ้าไปขอรับสั่งจากองค์จักรพรรดิสิ!”

“นางหญิงคนนี้โหดร้ายเกินไปแล้ว!”

“ใช่แล้ว… นี่อยากลากท่านอ๋องอี้ไปตายด้วยกันหรือไร!”

“ท่านอ๋องอี้ ท่านไม่ต้องกลัวนะเพคะ พวกเราล้วนยินดีพิสูจน์ความจริงช่วยท่าน เป็นสตรีนางนี้ปลอมแปลงเทียบเชิญเองไม่เกี่ยวกับท่านเพคะ!”

ชายาผิงหยางกล่าวเสริมว่า “ตัวข้าผู้เป็นพระชายาก็จะช่วยท่านยืนยันความจริงเช่นกันว่า เรื่องนี้เป็นหลิงอวี๋ทำเพียงผู้เดียวไม่เกี่ยวกับท่านอ๋อง!”

“ท่านอ๋อง วันพรุ่งตัวข้าจะเข้าวัง ขอพระราชทานไทเฮาออกพระราชโองการเนรเทศหญิงสารเลวผู้นี้จากราชสำนัก!”

“ถูกต้อง เราต่างสนับสนุนท่าน ท่านอ๋องอี้ ท่านมิต้องทรงกังวล”

ผู้ที่มุงชมอยู่ในขณะนี้ล้วนจงเกลียดจงชังหลิงอวี๋สุดขีดแห่กันออกปากประณามกันเซ็งแซ่

เสี่ยวเอ้อร์ของร้านต่างมองตะลึงงัน นี่เป็นครั้งแรกที่ภัตตาคารจี๋เสียงบันเทิงขนาดนี้!

“ไล่นางออกไปซะ! คนเยี่ยงนี้กินข้าวกับเราจะทำให้ความอยากอาหารของเราลดลง!”

ต่อมาก็มีคนตะโกนโห่ร้องขึ้น

จากนั้นก็ยิ่งมีคนมากขึ้นตะโกนตามมา “ไล่นางออกไป! ไล่นางออกไป!”