บทที่ 695

ทางด้านเซียวเทียนหลิน

จ้าวซวนนำมาคนทำความสะอาดสนามรบ นักฆ่าชุดดำส่วนใหญ่ถูกกำจัดออกไปแล้ว มีเพียงผู้ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสไม่กี่คนเท่านั้นที่ถูกเพื่อนทิ้งไว้ข้างหลังและหนีไม่ทัน

เซียวหลินเทียนพาท่านจินต้าไปสอบปากคำนักฆ่าเหล่านี้

หลายคนยังคงต่อต้านอย่างดื้อรั้นและปิดปากเงียบ

เซียวหลินเทียนยิ้มอย่างเย็นชาและกล่าวกับจ้าวซวนว่า “ลงมือ!”

จ้าวซวนก้าวมาข้างหน้า เหวี่ยงดาบตัดนิ้วนักฆ่าโดยไม่พูดอะไรสักคำ

นักฆ่าผู้นั้นกรีดร้องออกมา เจ็บปวดจนแทบเป็นลมหมดสติ

จ้าวซวนกล่าวอย่างไร้ความปรานี “หากมิสารภาพ ข้าจะสับนิ้วพวกเจ้าให้หมด!”

นักฆ่าทั้งหลายต่างตกใจกลัวเมื่อเห็นว่าพฤติกรรมของเขานั้นมิได้ด้อยกว่าพวกเขาเลย

ถึงแม้ว่าพวกเขาเหล่านี้จะมีชีวิตอยู่กับความโหดร้าย แต่เมื่อเห็นนิ้วของตนถูกตัดออกทีละนิ้ว เพียงแค่คิดก็ตัวสั่นแล้ว จึงรีบชิงสารภาพด้วยความหวาดกลัว

นักฆ่าคนหนึ่งพูดด้วยใบหน้าเศร้าโศก “ท่านอ๋องอี้ พวกกระหม่อมเองก็ทำตามคำสั่งเช่นกัน เป็นหัวหน้าที่รับภารกิจมา ให้พวกกระหม่อมซุ่มโจมตีท่านอ๋อง!”

เซียวหลินเทียนยิ้มหยันแล้วเอ่ยว่า “ไม่รู้งั้นรึ? พวกเจ้าคิดว่าข้าหลอกง่ายรึ? หากมิบอกข้อมูลที่เป็นประโยชน์ งั้นข้ายังต้องไว้ชีวิตอันไร้ค่าของพวกเจ้าอยู่อีกหรือไร? จ้าวซวน…”

จ้าวซวนโบกดาบของเขาทันที…

นักฆ่าส่งเสียงร้องดังลั่นเมื่อเห็นจ้าวซวนเดินเข้ามาหาตน

“ท่านอ๋องอี้ มันเป็นกลอุบาย… กระหม่อมได้ยินทูตซ้ายและทูตขวาคุยกัน บอกว่าได้เงินมาสองก้อน ครั้งนี้ทำเงินได้มาก!”

“พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋องอี้ กระหม่อมยังได้ยินทูตซ้ายพูดว่า ผู้ว่าจ้างใจดีมาก ให้เงินมาถึงสองแสน!”

“ก่อนทูตซ้ายออกเดินทางได้มาดื่มกับพวกกระหม่อม พอเมาแล้วก็หลุดปากพูดว่าตระกูลจ้าวไม่มีน้ำใจเท่าองค์ชายเว่ย องค์ชายเว่ยให้เงินสองแสน! ตระกูลจ้าวให้เพียงหนึ่งแสนห้าเท่านั้น!”

ได้ยินเช่นนี้เซียวหลินเทียนและท่านจินต้าต่างมองหน้ากัน

ผู้ว่าจ้างสองราย เงินสองก้อน สิ่งนี้คือองค์ชายเว่ยและตระกูลจ้าวล้วนแต่ต้องการชีวิตของตนใช่หรือไม่?

“เช่นนั้นชาวบ้านที่ประสบภัยครั้งก่อนคือพวกเจ้าแกล้งแสดงใช่หรือไม่?” เซียวหลินเทียนถามอย่างเย็นชา