บทที่ 705

หลิงอวี๋จ้องมองหลิงหว่านอย่างดุ ๆ เวลานี้มิใช่เวลามาซักถาม ทำได้เพียงต้องไปคุยกับพวกหมอเรื่องโรคระบาดก่อน

หมอเหล่านี้ล้วนมาจากโรงหมอหลายแห่ง

มีหมอเฝิงจากในวัง หมอเฉินจากโรงหุยชุน หมอหานจากโรงไป๋เฉ่า และอีกสามคนเป็นหมอจากโรงหมอต่าง ๆ ในเขตหลิน

หลิงอวี๋ไม่ได้มีความประทับใจที่ดีต่อโรงหุยชุนนัก แต่หมอเฉินดูมิน่ารังเกียจเหมือนหมอจางกับจางเจ๋อ หมอเฉินผู้นี้อยู่ในวัยสี่สิบต้น ๆ และดูเหมือนจะทำหน้าที่ได้ดี

ขณะที่ทุกคนกำลังคุยกันเขาก็ไม่พูดแทรกมากนัก แสดงความคิดเห็นของตนในช่วงเวลาที่เหมาะสม ทั้งยังมีท่าทีสุภาพเรียบร้อยอีกด้วย

ชื่อของโรงไป๋เฉ่าก่อนหน้านี้หลิงอวี๋ก็เคยได้ยินมาบ้างว่า ครั้นเมื่อร้านค้าถูกไฟไหม้โรงไป๋เฉ่าก็ส่งคนไปช่วยเหลือและบริจาคเงินด้วย

โดยปกติแล้วก็ไม่เคยได้ยินใครว่าโรงไป๋เฉ่าสร้างภาพหลอกลวงผู้ป่วย ดังนั้นหลิงอวี๋จึงให้ความเคารพแพทย์ที่โรงไป๋เฉ่ามาก

หมอหานอายุประมาณห้าสิบปี ดูอารมณ์ดี และพูดจาก็สุภาพ

คนที่ค่อนข้างจะเย่อหยิ่งก็คือหมอเฝิงที่มาจากในวัง เขาก็อายุสี่สิบกว่าเช่นกัน รูปร่างปานกลางและมีหน้าอวบอิ่มเล็กน้อย

เขาออกมาในครั้งนี้ด้วยความคิดที่ว่า ไม่ว่าอย่างไรตนก็จะต้องเป็นผู้นำกลุ่ม ไหนเลยจะคิดว่าจะให้เขารับคำสั่งจากหลิงอวี๋

พอหมอเฝิงรู้เข้าก็รู้สึกเสียใจ พอเห็นหลิงอวี๋ก็รู้สึกขัดหูขัดตา ยังมิทันที่หลิงอวี๋จะพูดจบ เขาก็เอ่ยขึ้นมาตรง ๆ

“ตำรับยาของข้าได้มีการพูดคุยกับถังถีเตี่ยนมาแล้ว! ตอนเขาวัยรุ่นได้ไปจัดการกับโรคระบาดร่วมกันกับท่านฮั๋ว ตำรับยานี้ได้รับการปรับปรุงพัฒนาขึ้นจากตำรับยาของท่านฮั๋ว!”

“ข้าคิดว่าควรจะรักษาผู้ป่วยตามตำรับยานี้!”

หลิงอวี๋ขมวดคิ้ว พลางเอ่ยอย่างอดทน “โรคระบาดที่ท่านฮั๋วกับถังถีเตี่ยนประสบในตอนนั้นคือโรคไข้ป่า กับตัวแพร่เชื้อหลักคือยุงกับเลือด แต่โรคระบาดที่เราพบในครั้งนี้ซับซ้อนกว่านั้นมาก…”

ตอนที่หลิงอวี๋ออกมาได้เรียนรู้เกี่ยวกับประวัติโรคระบาดในแคว้นฉินตะวันตกมาแล้ว ดังนั้นสิ่งที่นางพูดจึงมีอ้างอิง!

มิทันที่หลิงอวี๋จะพูดจบ หมอเฝิงก็เอ่ยอย่างไม่อดทน “พระชายาอ๋องอี้ หรือว่าท่านเก่งกาจยิ่งกว่าท่านฮั๋วเยี่ยงนั้นหรือ?”