บทที่ 745

“บังอาจ!”

เสียงตะโกนดังขึ้นพร้อมกับเสียงกีบม้า ยังมิทันที่ทุกคนจะได้ตอบสนองอะไร ลูกธนูอันแหลมคมก็ยิงไปพร้อมเสียงที่ผ่านอากาศมา

ท่านจินต้ากำลังคิดว่าเขากำลังจะตาย แล้วก็รู้สึกได้ว่าเลือดสด ๆ สาดไปทั่วใบหน้าของตน

เขาเงยหน้ามองก็เห็นว่าผู้คุ้มกันที่กำลังจะฆ่าตนมีลูกธนูปักอยู่ในดวงตาของเขา มันทะลุจากเบ้าตาไปทางด้านหลังหัว

“หยางจื้อฟาง เจ้าจะก่อกบฏรึ? กล้าดีเยี่ยงไรมาฆ่าคนของข้า! ผู้ใดมันให้ความกล้าหาญนี้แก่เจ้า!”

เซียวหลินเทียนควบม้ากีบขาวเข้ามาพลางยกดาบ เจ้าหน้าที่ทหารกับผู้คุ้มกันของตระกูลหยางที่วิ่งเข้ามาอยู่ด้านหน้าสุดก็ล้มลงไปทีละคน

“ทุกคนหยุด ใครกล้าลงมืออีกจะถือว่าเป็นการกบฏ และจะถูกสังหารทั้งหมด!”

เสียงตะโกนของเซียวหลินเทียนดังก้องไปทั่วฟ้า พร้อมด้วยหัวมนุษย์ที่เปื้อนเลือดบนปลายดาบของเขา ทำให้คนที่อยู่ในที่นั้นนิ่งค้างไปทันที

ทันทีที่หยางจื้อฟางเห็นเซียวหลินเทียนปรากฏตัว ก็รู้เลยว่าแผนของพวกเขาล้มเหลว

หยางจื้อฟางตะโกนทันที “หยุด!”

ทั้งสองฝ่ายที่กำลังต่อสู้กันต่างหยุด และมองเซียวหลินเทียนอย่างต่างคนต่างคิด

คนที่อยู่ฝั่งของหลี่ว์จงเจ๋อถอนหายใจโล่งอก ท่านอ๋องอี้มาถึงทันเวลาพอดี หากข้าหลวงเว่ยโจวลงมืออีกครั้งก็จะเป็นการกบฏ!

พวกเขาสามารถฆ่าพวกนั้นได้อย่างสมเหตุสมผล!

หยางจื้อฟางกับหยางต้าหู่รู้สึกท้อ โอกาสที่ดีเช่นนี้ถูกทำลายลงด้วยการปรากฏตัวของท่านอ๋องอี้แล้ว

“เกิดเรื่องอันใดขึ้น? หยางจื้อฟาง เจ้ามาเจ่าจวงมิมารายงานข้า แล้วส่งคนมาโจมตีตามอำเภอใจ ทั้งยังฆ่าคนของข้าอีก เจ้าคิดจะกบฏรึ?”

เซียวหลินเทียนโกรธจนเลือดขึ้นหน้าที่เห็นองครักษ์หลายคนนอนจมกองเลือดอยู่

เขาตกใจกับความขวัญกล้าของคนกลุ่มนี้ ร่วมมือกับแคว้นศัตรูแล้วยังกล้าหยิ่งผยองเช่นนี้อีก มิเห็นหัวเขาเลยใช่หรือไม่?

หยางจื้อฟางคิดคำโต้แย้งของเขาไว้แล้ว หลังจากได้ยินดังนั้นก็ก้าวเข้าไปแล้วเอ่ย

“ท่านอ๋องอี้ กระหม่อมหรือจะกล้ากบฏ กระหม่อมได้ยินจากชาวบ้านว่ามีกลุ่มอันธพาลสังหารคนมิเลือกหน้า จึงนำคนมาที่นี่เพื่อจับกุมพวกเขาพ่ะย่ะค่ะ!”

“กระหม่อมไม่รู้จริง ๆ ว่าพวกเขาเป็นคนของท่านอ๋อง! มิเช่นนั้นกระหม่อมคงมิกล้าแตะต้องคนของท่านอ๋องหรอกพ่ะย่ะค่ะ!”