บทที่ 751

เซียวหลินเทียนยิ่งคิดก็ยิ่งไม่สบายใจ​ จึงเอ่ยถามไปโดยไม่รู้ตัว “ลู่หนาน เจ้ากับหลิงซวนมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน นางเคยบอกเจ้าหรือไม่ว่าหลังจากพระชายาหย่าร้างกับข้าแล้วมีแผนอะไรต่อ?”

ลู่หนานตะลึงอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยอย่างสุภาพ “นับตั้งแต่ครั้งที่แล้วที่กระหม่อมช่วยพูดให้ชิวเหวินซวง​ หลิงซวนก็มิสนใจกระหม่อมเลย! แม้ว่านางจะคุยกับกระหม่อมแต่ก็ทำไปตามหน้าที่พ่ะย่ะค่ะ!”

“สตรีผู้นี้ขี้น้อยใจนัก กระหม่อมขอโทษนางไปแล้วแต่นางก็ยังมิเปลี่ยนท่าที!”

“นางบอกว่าอาจารย์ของนางบอกไว้แล้วว่า มิช้าก็เร็วจะต้องออกจากตำหนักอ๋องอี้​ แล้วบอกให้นางรักษาระยะห่างกับคนของตำหนักอ๋องอี้เพื่อที่ต่อไปจะได้ออกจากที่นี่ได้อย่างมิลำบากใจ!”

พอฟังจบสีหน้าของเซียวหลินเทียนก็เปลี่ยนไป

หลิงอวี๋เองก็คิดเช่นนี้หรือ?

ดังนั้นนางจึงมิใกล้ชิดกับตนเหมือนเมื่อก่อนแล้วสินะ!

“ท่านอ๋อง กระหม่อมได้ยินแม่นมลี่กับหลิงซวนบอกว่า ต่อไปพระชายาจะพาพวกนางออกจากเมืองหลวง ไปซื้อบ้านหลังใหญ่​ ๆ​ สักหลังในสถานที่ที่ไม่มีใครรู้จักพวกนาง!”

“แม่นมลี่ยังบอกด้วยว่า นางอยากหาสามีที่ปฏิบัติต่อพระชายากับเยวี่ยเยวี่ยอย่างดีให้กับพระชายา!”

หัวใจของเซียวหลินเทียนจมดิ่งลง​ หลิงอวี๋ถึงขั้นวางแผนภายหน้าไว้แล้วด้วย ที่แท้นางก็มิได้วางแผนที่จะอยู่ในเมืองหลวงด้วยซ้ำ!

ช่างน่าขำที่ตนยังกังวลว่าต่อไปชีวิตนางจะลำบาก!

เซียวหลินเทียนเอ่ยตัดบทลู่หนานอย่างฉุนเฉียว “เอาเถอะ มิต้องเอ่ยถึงนางแล้ว! นางอยากทำเช่นไรก็ให้นางทำไป!”

ลู่หนานมองเซียวหลินเทียนพลางเอ่ยยิ้ม​ ๆ “ท่านอ๋อง ท่านยังยืนกรานที่จะหย่าร้างกับพระชายาอยู่หรือพ่ะย่ะค่ะ? ท่านไม่มีความรู้สึกลำบากใจที่จะหย่าร้างกับนางเลยหรือ?"

“ช่วงนี้ที่พระชายากับพวกหลิงซวนอยู่ในตำหนักอ๋องอี้​ต่างก็มีความคึกคัก​ หากพวกนางจากไปตำหนักอ๋องอี้ก็คงจะเงียบเหงาน่าดู!”

เซียวหลินเทียนจ้องลู่หนานด้วยความโกรธพลางดุ “ข้าว่าเจ้าทำใจมิได้ที่จะแยกกับหลิงซวนมากกว่ากระมัง! หากเจ้าชอบนาง ก็ให้พระชายาช่วยให้พวกเจ้าสมหวังสิ!”

“หลิงอวี๋มิใช่คนไร้เหตุผล นางต้องยอมเป็นแน่!”

ลู่หนานรีบเอ่ย “ท่านอ๋องใส่ความกระหม่อมแล้ว กระหม่อมมิได้มีเจตนาเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ! กระหม่อมแค่คิดว่าช่วงนี้ท่านอ๋องกับพระชายามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน… นี่เป็นการเตือนท่านอ๋องมิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ?”