บทที่ 76

สีหน้าของท่านเกิ่งเอ้อร์เปลี่ยนไปเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไรออกมา

หลิงอวี๋แย้มรอยยิ้ม “ท่านเอ้อร์ ท่านกล้าเปิดบ่อนการพนัน กล้าปล่อยเงินกู้! แต่กลับมิกล้าผูกมิตรกับผู้หญิงคนหนึ่ง! นี่ดูไม่คล้ายนิสัยของท่านเลย!”

ท่านเกิ่งเอ้อร์กระแอมไอเบา ๆ พลางพูด “นั่นมันไม่เหมือนกัน พระชายากับข้าต่างก็รู้ดี เรื่องบางเรื่องให้อยู่ได้แค่ในที่ลับ ไม่สามารถให้มาอยู่ในที่แจ้งได้!”

หลิงอวี๋พยักหน้า “แต่ผลมันไม่เหมือนกันหรือ? เขาคิดจะจัดการท่าน จะที่ลับหรือที่แจ้งเจ้าก็หนีไม่พ้นหรอก!”

“ท่านไม่ให้เสี่ยวหาวไปทำให้ผู้สูงศักดิ์ขุ่นเคือง แต่ผู้สูงศักดิ์คิดจะจัดการท่าน จะไปทำให้ขุ่นเคืองหรือไม่ผลก็ไม่ต่างกัน!”

สีหน้าของท่านเกิ่งเอ้อร์เรียบนิ่ง พลางพูด “นี่พระชายากำลังขู่ข้า หรือว่าจะตีสนิทแทนท่านอ๋องเล่า?”

“แน่นอนว่าไม่ใช่”

หลิงอวี๋โบกมือ พลางยิ้มเย็นชาแล้วพูด “เมื่อวานข้าก็พูดไปแล้ว ว่าเซียวหลินเทียนก็คือเซียวหลินเทียน ส่วนข้าก็คือข้า! หนี้ที่ข้าติดไว้ข้าจะชดใช้คืนเอง!”

“ยิ่งไปกว่านั้น ข้าติดหนี้อยู่มากถึงเพียงนี้ เซียวหลินเทียนไม่เคยสนใจข้าอยู่แล้ว ความสัมพันธ์ของข้ากับเขาก็มิได้ดี ท่านเอ้อร์อย่ามาพูดว่าไม่รู้!”

“ฉะนั้น คนที่ข้าคิดจะตีสนิทด้วย ก็เป็นความคิดของตัวข้าผู้เป็นพระชายาเองเท่านั้น!”

หลิงอวี๋เปิดห่อที่นำมา เผยให้เห็นขวดต่าง ๆ ข้างใน

“ท่านเอ้อร์ เมื่อวานข้าบอกแล้วว่า ข้ามาคุยเรื่องค้าขายกับท่าน! ซึ่งก็คือสิ่งเหล่านี้!”

“นี่มันคืออะไร?”

ท่านเกิ่งเอ้อร์ถูกหลิงอวี๋ทำให้สับสน ก่อนหน้านี้ครู่เดียวยังคุยเรื่องที่พระชายาอี้มาตีสนิทตนเองอยู่เลย ไฉนจากนั้นเพียงครู่เดียวก็มาคุยเรื่องการค้าขายเสียแล้วเล่า?

“สิ่งนี้คือโอสถ ข้าทำมาพิเศษ! สรรพคุณแข็งแกร่งกว่ายาที่เจ้าสามารถหาซื้อได้ตามร้านโอสถถึงร้อยเท่า!”

หลิงอวี๋พูดอย่างมั่นใจ “ท่านเอ้อร์สามารถเอาไปลองใช้ดูได้! ข้าแค่จะบอกผลประโยชน์ของการค้าขายนี้!”

“ขอเพียงมีการต่อสู้ ก็จะมีคนต้องการของสิ่งนี้! ส่วนของชิ้นนี้ ท่านเอ้อร์ก็สามารถขายให้คนที่ตนเองอยากขายให้ได้เลย!”

“เมื่อท่านมีสิ่งของที่ทำให้คนกลัวอยู่ในมือ ก็จะไม่ใช่ว่าคนอื่นอยากให้ท่านตาย แล้วจะสามารถทำให้ท่านตายได้!”

แนวคิดของท่านเกิ่งเอ้อร์ตามไม่ทันหลิงอวี๋อยู่สักครู่หนึ่ง พลางเอ่ยถามอย่างสงสัย

“โอสถน่ะ ร้านโอสถอื่น ๆ ก็มีเช่นกัน แม้ว่าสรรพคุณของโอสถพวกนั้นจะไม่ได้ดีเท่าที่พระชายาบอก แต่ก็ไม่ถึงขนาดว่าจะเป็นภัยอะไรกับใคร!”

หลิงอวี๋หุบยิ้ม เห็นว่าเกิ่งเสี่ยวหาวก็มีท่าทีสงสัยเช่นกัน จึงเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่สบายใจ

“สงครามของทั้งสองกองทัพ ทหารของใครก็ตามที่ฟื้นตัวเร็วกว่าคนนั้นจะได้เปรียบ! มันก็เหมือนกับว่าใครที่มีอาวุธที่ดีกว่า ผู้นั้นก็มีความแน่นอนในเรื่องชัยชนะมากกว่า!”

ท่านเกิ่งเอ้อร์หรี่ตาทันที นึกไปถึงคำพูดที่หลิงอวี๋พูดก่อนหน้านี้ก็เข้าใจเลย

นี่คือหลิงอวี๋ให้เขาใช้ยาเหล่านี้ไปทำให้องค์จักรพรรดิตกใจ นับว่าเป็นการให้ยันต์ช่วยชีวิตแก่ตระกูลเกิ่ง!

ขอเพียงเขามอบยานี้ให้กับกองทัพ ทั้งองค์จักรพรรดิและคนอื่น ๆ ที่คิดจะแตะต้องตระกูลเกิ่งก็จะหยุดยั้งตนไว้!