บทที่ 771

หยางจื้อฟางยังมิทันได้พูดอะไร เซียวทงก็ทนมิไหว ก้าวไปตะคอกอย่างโกรธเกรี้ยว

“ไอ้ทาสเลว… เรารู้แล้วว่าเสด็จพี่ของข้าติดโรคระบาด… แล้วหลิงอวี๋ก็สมรู้ร่วมคิดกับหลิงเสี่ยงพี่ชายของนางสมคบคิดกับแคว้นศัตรู นางอยากยึดอำนาจทางทหารในขณะที่เสด็จพี่ของข้าป่วย!"

“พวกเจ้าอย่าไปหลงกลนาง รีบจับตัวหลิงอวี๋กับหลิงเสี่ยงเร็วเข้า! ข้าจะให้อภัยพวกเจ้าที่ถูกหลอก แล้วปล่อยผ่านความผิดของพวกเจ้าไป!”

ลู่หนานจ้องมองเซียวทงด้วยความโกรธ พลางตะโกน “องค์หญิงหก คนที่ถูกหลอกคือองค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ! หยางจื้อฟางสมรู้ร่วมคิดกับหยางต้าหู่ขายข้าวปลาอาหารกับเครื่องยาสมุนไพรให้กับฉีตะวันออก!”

“เขาต่างหากที่เป็นคนสมคบคิดกับแคว้นศัตรู องค์หญิงอย่าได้ไปหลงกลเขา ให้คนขององค์หญิงจับหยางจื้อฟางไว้พ่ะย่ะค่ะ!”

เซียวทงมิเชื่อ แล้วมองลู่หนานอย่างดูถูก พลางตะโกนออกไป “ทาสเยี่ยงเจ้า ถูกหลิงอวี๋ติดสินบนไว้ใช่หรือไม่?”

“หรือว่าเจ้าเคยนอนกับหลิงอวี๋แล้ว? ถึงได้ช่วยนางอย่างสุดจิตสุดใจเช่นนี้!”

“เสด็จพี่ของข้าเล่า? เหตุใดมิออกมา? เขาถูกพวกเจ้าฆ่าไปแล้วใช่หรือไม่?”

เมื่อลู่หนานเห็นว่าเซียวทงยังหลงงมงายอยู่ก็พูดไม่ออก เขากัดฟันมองไปทางหลิงอวี๋

หลิงอวี๋ยิ้มพลางเอ่ยปลอบใจ “ลู่หนาน มิต้องกังวล เจ้าแค่เสียว่าเป็นเสียงสุนัขเห่า หากสนใจก็เล่นกับนางหน่อย… เป็นการซื้อเวลาให้แม่ทัพเผยกับท่านอ๋อง!”

ลู่หนานเข้าใจทันที ขอเพียงหยางจื้อฟางมิบุกเข้ามา ภารกิจของพวกเขาก็คือปกป้องภูเขาด้านหลังเอาไว้ แล้วรอให้พวกท่านอ๋องอี้จับแม่ทัพเซี่ย

“คนบนภูเขาจงฟัง รีบจับตัวหลิงอวี๋กับหลิงเสี่ยงแล้วส่งตัวท่านอ๋องอี้มา มิเช่นนั้นเราจะบุกโจมตี!”

หยางจื้อฟางมิใช่คนโง่ เขาพาองค์หญิงหกมาที่นี่เป็นการบังหน้า คิดจะใช้ตัวตนขององค์หญิงหกจับตัวท่านอ๋องอี้

แต่หลังจากเข้าไปในหมู่บ้าน ข้าหลวงหยางก็สังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ พวกหลิงอวี๋ดูเหมือนว่าจะล่าถอยกลับไปที่ภูเขาด้านหลังโดยไม่มีการต้านทานใด ๆ แล้ว

สิ่งนี้หมายความเช่นไร?

ก็หมายความว่าท่านอ๋องอี้อาจมิได้ติดโรคระบาด ตุ่มแดงบนร่างกายของเขาก่อนหน้านี้ก็คือสิ่งที่ทำเพื่อให้พวกเขาหยุดชะงัก!