บทที่ 796

หลิงหว่านมิกล้าเอ่ยถามฉินซานว่าเกิดอะไรขึ้น กลัวจะไปตอกย้ำเขา นางจึงจัดที่พักให้พวกเขาแล้วไปถามหลู่ชิ่ง

หลู่ชิ่งเล่าเรื่องทุกอย่างที่เจ่าจวงให้หลิงหว่านฟัง แล้วหลิงหว่านก็โกรธจนตัวสั่น

มิน่าวันนี้องค์หญิงหกจึงสงบมาก ที่แท้นางก็ทำสิ่งที่น่ารังเกียจและน่าอายไว้มากมาย รู้สึกผิดสินะ!

“ไฉนนางมิตาย! นางทำร้ายทุกคนเช่นนี้!”

หลิงหว่านมองลู่หนานที่ชีวิตยังแขวนอยู่บนเส้นด้ายแล้วมิรู้ว่าจะด่าองค์หญิงหกเยี่ยงไรดีเลย

หลิงอวี๋ล้มป่วยแล้ว เมื่อมีคนอาศัยอยู่ในศาลาว่าการมากถึงเพียงนี้ หลิงหว่านจึงกลายเป็นคนที่ต้องดูแลเรื่องภายใน

นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้เป็นแม่บ้าน นางกังวลไปเสียทุกอย่าง หลิงหว่านถูกบังคับให้เติบโตขึ้นแล้ว

นางมิสามารถทำทุกอย่างเองได้ จึงคิดว่าเกิ่งเสี่ยวหาวเป็นเจ้าของร้านอาหาร ก็เลยลากเกิ่งเสี่ยวหาวไปช่วยนางซื้อของและจัดการอาหาร

สิ่งที่ทำให้หลิงหว่านประหลาดใจอย่างมากก็คือ เกิ่งเสี่ยวหาวพานางรับใช้สองคนที่รู้วรยุทธมาด้วย บอกว่าก่อนหน้านี้รับปากไว้ว่าจะซื้อพวกนางให้หลิงอวี๋

เขาคิดว่าหลิงอวี๋ต้องการความช่วยเหลือตอนออกไปข้างนอก ดังนั้นจึงพาพวกนางมาด้วย

นางรับใช้สองคนนี้ คนหนึ่งชื่อหานเหมย อีกคนหนึ่งชื่อหานอวี้ พวกนางเป็นพี่น้องกัน อายุห่างกันเพียงสองปีเท่านั้น คนหนึ่งอายุสิบห้ากับอีกคนสิบเจ็ดปี

นิสัยของหานเหมยจะคล้ายกับเถาจื่อ นางมิค่อยพูด นิ่งและเก็บตัว มีปานดำบนใบหน้าที่ส่งผลต่อรูปร่างหน้าตาของนาง

หานอวี้เป็นคนช่างพูด มีใบหน้างดงาม และมีไฝแดงที่มุมปากบน

เกิ่งเสี่ยวหาวแนะนำทั้งสองคนให้หลิงหว่านรู้จัก หลิงหว่านดีใจมาก แล้วสั่งงานให้ทั้งสองคนทันที

เวลานี้ ลู่หนานก็ฟื้นแล้วเช่นกัน

หลิงเสี่ยงอาศัยอยู่กับเขาเห็นดังนั้น จึงรีบแจ้งให้หลิงซวนรู้

หลิงซวนเข้ามาดู แม้ว่าลู่หนานจะยังอ่อนแอมาก แต่เขาก็พ้นขีดอันตรายแล้ว หลิงซวนจึงให้หลู่ชิ่งมาดูแลเขา ส่วนตนไปดูแลหลิงอวี๋

ตอนที่ไปถึงเถาจื่อก็เปลี่ยนอาภรณ์ที่สะอาดให้หลิงอวี๋แล้ว อาภรณ์ของนางเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ และผมของนางก็เต็มไปด้วยเหงื่อเช่นกัน