บทที่ 808

และที่หมอเฝิงซ่อนยาพิษที่เหลืออยู่ไว้ในห่อสัมภาระของเซียวทง ก็เพราะคิดว่าหากเรื่องแดงขึ้นมาก็จะได้มีแพะรับบาป!

เซียวทงมีประวัติทำผิดมาก่อน หากหลิงอวี๋ถูกวางยาพิษ ทุกคนรวมถึงตนก็จะสงสัยเซียวทง...

เซียวหลินเทียนยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ ฮองเฮาเว่ยกับองค์ชายเว่ยคิดว่าตนจะยอมรังแกได้ง่าย ๆ จริง ๆ หรือ?

กล้ามาโจมตีตนซ้ำแล้วซ้ำเล่า!

หากครั้งนี้เขามิให้องค์ชายเว่ยชดใช้ เขาเซียวหลินเทียนก็อย่าได้เป็นท่านอ๋องอีกต่อไปเลย!

“เสด็จพี่ ไปค้นที่พักของหมอเฝิงดู จะต้องพบหลักฐานแน่นอน!”

เซียวทงจับตรงคอที่ยังรู้สึกมิดีอยู่ แม้ว่าตนจะเกลียดเซียวหลินเทียน แต่ก็เกลียดหมอเฝิงกับฮองเฮาเว่ยด้วยเช่นกัน

พวกเขาคิดว่าตนเป็นอะไร?

ลูกที่ถูกทอดทิ้งจะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบหรือ?

นาง เซียวทง จะต้องแก้แค้นในความผิดที่นางได้รับ

“ไปค้นที่พักของหมอเฝิง!” เซียวหลินเทียนโบกมือ

หลู่ชิ่งจึงพาคนไปที่นั่นก่อน

เซียวหลินเทียนมองเซียวทง พลางเอ่ยอย่างเย็นชา “เจ้าอยู่ในเรือนดี ๆ ไปก่อน! เจ้ามิได้รับอนุญาตให้ออกไปไหนจนกว่าข้อกล่าวหาจะแน่ชัด!”

พูดจบ เซียวหลินเทียนก็เดินออกไป

เหลือองครักษ์ไว้สองคนคอยเฝ้าประตู

เซียวทงรู้ว่าเซียวหลินเทียนยังมิเชื่อตน จึงเดินไปเดินมาอยู่ในห้องด้วยความโกรธ

หากเซียวหลินเทียนมิพบหลักฐานใด ๆ แค่คำพูดของตนกับเซียงเอ๋อร์เพียงอย่างเดียว จะสามารถชะล้างความคลางแคลงใจของตนไปได้หรือ?

อีกด้านหนึ่ง หลู่ชิ่งตรวจค้นทรัพย์สินทั้งหมดของหมอเฝิงแล้ว แต่ก็มิพบอะไรน่าสงสัย แม้แต่ยาแก้พิษก็ไม่มี

เซียวหลินเทียนเตรียมใจไว้แล้ว หากฮองเฮาเว่ยต้องการวางยาพิษตน นางจะเตรียมยาแก้พิษมาด้วยได้อย่างไรกัน!

“กลับไปก่อนเถิด! ทันทีที่หมอเฝิงกลับมา ก็ควบคุมตัวเขาไว้!”

เซียวหลินเทียนนึกถึงหลิงอวี๋ จึงกลับไปที่เรือนของหลิงอวี๋

หลิงเสี่ยงยังคงเฝ้าหลิงอวี๋อยู่ เมื่อเห็นเซียวหลินเทียนเข้ามา ก็เอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ “เจอคนที่วางยาหลิงหลิงแล้วหรือไม่?”