บทที่ 82

มีผู้คนจำนวนมากที่รู้สึกเช่นเดียวกับเจิงจื่ออวี้ พวกเขาทั้งหมดลงเดิมพันว่าหลิงอวี๋จะเข้าไปไม่ได้ แต่คิดไม่ถึงว่านางจะเข้าไปได้โดยไม่ได้รับบาดเจ็บ!

เงินน่ะสิ… คนนับไม่ถ้วนอยากจะลงไปร้องไห้กับพื้น!

ให้ตายเถอะ แพ้อย่างน่าอนาถเสียจริง!

“ฮ่า ๆ … ฮ่า ๆ ...”

อันเจ๋อเห็นคนที่อยู่รอบ ๆ ที่วางเดิมพันว่าหลิงอวี๋จะแพ้ดูหน้าเหมือนจะร้องไห้ ก็แค่อยากจะหัวเราะออกมาดัง ๆ

แต่กลัวว่าจะไปยั่วโมโหทุกคน เขาจึงทำได้เพียงอดกลั้นไว้

มุมปากของคนรับใช้เขาแทบจะฉีกไปถึงหูอยู่แล้ว เป็นดังที่คิด วางเดิมพันตามนายท่าน เดิมพันร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง!

ห้าสิบตำลึงกลายเป็นห้าพันตำลึง...

โอ้โห ความรู้สึกของการมีเงิน สามารถเอากลับไปซื้อที่ดินให้แม่ได้เลย!

“องค์รัชทายาท สายพระเนตรของพระองค์ช่างเฉียบคมนัก! กระหม่อมนับถือยิ่งพ่ะย่ะค่ะ!”

อันเจ๋อเหลือบมองเขา “เสี่ยวย่าง เจ้าลงเดิมพันพระชายาตามข้าสินะ? อย่าได้พูดว่าไม่เชียว หากปากของเจ้ายิ้มขึ้นไปอีกก็คงไปแขวนอยู่บนหูแล้ว!”

“เหอะ ๆ… ไหนเลยจะได้เยอะเท่าพระองค์ ที่ได้เงินถึงสองแสนพ่ะย่ะค่ะ!”

คนรับใช้ไม่กล้าคิดเลยว่าเงินมากขนาดนั้นจะไปกองเต็มห้องกี่ห้อง ชีวิตนี้ต่อให้เป็นความฝันเขาก็ยังไม่กล้าฝันเลย!

“เห็นท่านอ๋องอี้แล้วใช่หรือไม่? ไป เราไปหยอกเขากันสักหน่อย!”

อันเจ๋อหันไปหา ก็เห็นเซียวหลินเทียนเพิ่งจะถูกลู่หนานเข็นรถเข้าประตูวังไป

เขาพาคนรับใช้ฝ่าฝูงชนตามไป

ไม่รอให้อันเจ๋อได้โอ้อวดอะไร คนรับใช้ของเขาก็เล่าเรื่องที่วางเดิมพันเมื่อครู่จนหมดแล้ว

คิดไม่ถึงว่าจะได้ยินอันเจ๋อลงเดิมพันสองหมื่นว่าหลิงอวี๋ชนะ

แม้ว่าตอนนี้เซียวหลินเทียนจะรู้ผลลัพธ์แล้ว แต่ก็ยังเหลือบมองอันเจ๋อ พลางเอ่ยเยาะเย้ย “เจ้ามีความเชื่อใจต่อนางหรือ!”

“องค์รัชทายาท! เช่นนั้นพระองค์ก็ชนะได้เงินเกือบสองแสนใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

ลู่หนานให้ความสนใจกับผลลัพธ์ พลางเอ่ยอย่างตกใจ “เพียงครู่เดียวพระองค์ก็ได้เงินล้นหลามแล้ว! รู้อย่างนี้กระหม่อมไปลงเดิมพันด้วยดีกว่า!”

“พอแล้วน่า! องค์ชายของเจ้ายังไม่เชื่อว่าหลิงอวี๋จะเข้าวังได้เลย เจ้าจะเชื่ออย่างนั้นหรือ?”

อันเจ๋อเหลือบมองเขา ยิ้มพลางเอ่ย “ข้ามีแววตาเป็นเงินเป็นทอง… เชื่อว่าหลิงอวี๋จะสามารถเข้าวังได้ถึงได้ลงเดิมพันนาง!”

“คนที่ตาบอดเช่นพระชายาผิงหยางกับเสิ่นจวนนั่น มีอคติ ปักใจเชื่อว่าเทียบเชิญของหลิงอวี๋เป็นของปลอม ดังนั้นที่แพ้ก็เพราะว่าสายตาที่ดูถูกผู้อื่น!”