บทที่ 826

หลิงอวี๋ได้ยินแล้วก็อดมิได้ที่จะหัวเราะ สตรีตั้งครรภ์แท้งลูก นั่นก็ต้องเป็นแม่นางหยางสินะ!

เพื่อป้องกันมิให้จักรพรรดิอู่อันให้รางวัลตนเอง เจ้าหน้าที่เหล่านี้จึงกล่าวหาเรื่องเท็จทั้งยังบิดเบือนข้อเท็จจริง มีเจตนาแอบแฝงจริง ๆ ด้วย!

“เสด็จพ่อว่าเยี่ยงไรหรือเพคะ?”

หลิงอวี๋เอ่ยถาม

“เสด็จพ่อบอกว่า เขามิเอาคำพูดเหล่านี้มาใส่ใจหรอก และแม้ว่าเรื่องพวกนี้จะเป็นเรื่องจริง เขาก็จะสนับสนุน การใช้วิธีที่มิปกติในช่วงเวลาที่มิปกตินั้น เราสามารถควบคุมโรคระบาดได้ก็นับเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่แล้ว!”

เซียวหลินเทียนเอ่ยด้วยอารมณ์ “ในเรื่องนี้ เสด็จพ่อแข็งแกร่งกว่าเจ้าหน้าที่ธรรมดา ๆ พวกนั้นเป็นร้อยเท่า! จะทำการใหญ่จะต้องมิยึดติดคิดเรื่องไร้สาระ! หากเอาทุกเรื่องมาผูกไว้แล้วจะทำอะไรได้กัน!”

หลิงอวี๋ยิ้ม มิได้พูดอะไรโต้กลับเซียวหลินเทียน

องค์ชายเว่ยพ่ายแพ้แล้ว พวกหมากที่เขาวางไว้ก็ถูกตรวจสอบไปมากแล้ว ทุกคนในราชสำนักเป็นอันตราย นี่ต่างหากที่เป็นช่วงเวลาที่มิปกติจริง ๆ

จักรพรรดิอู่อันจะลงโทษเซียวหลินเทียนในเวลานี้ได้อย่างไร?

เขายังต้องพึ่งพาเซียวหลินเทียนเพื่อรักษาความมั่นคงของสถานการณ์ภายในราชสำนักอยู่!

“เช่นนั้น เสด็จพ่อเชื่อข้อโต้แย้งขององค์ชายเว่ย และมิได้ทำอะไรกับองค์ชายเว่ยหรือเพคะ?” หลิงอวี๋เอ่ยถาม

“จัดการแล้ว ฮองเฮาเว่ยก็ถูกลงโทษเรื่องความล้มเหลวในการสั่งสอนลูก นางจะถูกลงโทษด้วยการคัดลอกพระคัมภีร์ร้อยครั้ง!”

เซียวหลินเทียนพูดเรื่องนี้แล้วก็มิสบายใจ

แต่หากไม่มีหลักฐาน จักรพรรดิอู่อันก็มิสามารถถอดถอนฮองเฮาได้ ดังนั้นแม้เซียวหลินเทียนจะมิยอมแพ้ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมรับ

หลิงอวี๋ก็รู้สึกหดหู่ใจเช่นกัน การลงโทษเช่นนี้มันต่างอะไรกับการมิลงโทษเล่า!

มิน่าฮองเฮาเว่ยถึงกล้าเย่อหยิ่งเพียงนี้ นางต้องคิดเรื่องนี้ไว้อย่างแม่นยำแล้วแน่นอน

ทั้งสองเดินกันอย่างเงียบ ๆ

หลังจากคลายความหดหู่ในใจลงแล้ว หลิงอวี๋ก็เอ่ยถาม

“เสด็จพ่อมิได้ถามหรือเพคะว่าขาของท่านอ๋องยืนขึ้นได้อย่างไร?”