บทที่ 849

“พระชายาอ๋องอี้ ดื่มชาเช่นนี้ช่างน่าเบื่อเสียจริง เรามาหาอะไรสนุก ๆ กันดีกว่า!”

จู่ ๆ เซี่ยโฮ่วตานรั่วก็เอ่ยปาก แล้วพูดอย่างยั่วยุ

“ข้าได้ยินมาว่า พระชายาอ๋องอี้มีชื่อเสียงมากในเมืองหลวง เก่งทั้งด้านดนตรี หมากล้อม อักษรศิลป์และการวาดภาพ ข้ามิได้สนใจเรื่องพวกนี้เลย เช่นนั้น เรามาแข่งขี่ม้าแข่งยิงธนูกันดีหรือไม่?”

นางโบกมือ แล้วนางกำนัลของนางก็ยกกล่องหนึ่งขึ้นมา

เซี่ยโฮ่วตานรั่วเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ “ข้างในนี้มีหยกเถียนหวงคุณภาพสูงชิ้นหนึ่ง มูลค่ามหาศาล หากพระชายาอ๋องอี้เอาชนะข้าได้ทั้งการขี่ม้าและการยิงธนู ข้าจะมอบหยกเถียนหวงชิ้นนี้ให้กับเจ้า!”

นางรับใช้เปิดกล่องอย่างโอ้อวด ให้ทุกคนเห็นหยกเถียนหวง

ไทเฮาเหลียงมองแล้วก็ตกใจเล็กน้อย หยกชิ้นนี้เป็นหยกเนื้อดีที่สุดที่นางเคยเห็นมาในชีวิตเลย!

ฮองเฮาเว่ยเห็นแล้วก็เบิกตาโต

นางมิใช่คนที่มิเคยเห็นของดี แต่นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้เห็นหยกเถียนหวงเนื้อดีเช่นนี้

สีเหลืองของหยกเถียนหวงเป็นสีเหลืองดั่งทอง สิ่งที่หายากที่สุดก็คือ ไม่มีสิ่งเจือปนเลย มีทั้งความใสและอ่อนนุ่มราวกับไขมัน

หยกเถียนหวงคุณภาพเช่นนี้หายากมาก เป็นสมบัติล้ำค่าในหมู่หยก มีอยู่น้อยมาก ยิ่งกว่าหยกมันแพะเสียอีก

แม้แต่คนที่เคยเห็นของดี ๆ เช่นนี้เช่นพระชายาเส้ากับจ้าวเจินเจิน ครั้นเห็นหยกเถียนหวงแล้วก็อดมิได้ที่จะรู้สึกใจสั่น

หลิงอวี๋มองหยกเถียนหวง พลางยิ้มบาง ๆ “องค์หญิงตานรั่วเอาหยกเนื้อดีเช่นนี้ออกมาเป็นเดิมพัน หลิงอวี๋มิกล้าท้าทายหรอกเพคะ หลิงอวี๋ไม่มีของดีถึงเพียงนี้มาเดินพันกับองค์หญิงตานรั่ว!”

เซี่ยโฮ่วตานรั่วยิ้มเจ้าเล่ห์ “เหตุใดจะไม่มีเล่า? มีของบางอย่างที่เจ้ามีทำให้ข้าใจสั่นนะ!”

“ตำแหน่งพระชายาอ๋องอี้อย่างไรเล่า… หากเจ้าแพ้ เจ้าต้องยอมถอยออกไป! แล้วสละตำแหน่งนี้!”

เมื่อไทเฮาเหลียงได้ยินสิ่งนี้ใบหน้าของนางก็มืดมนลงทันที พลางมองเซี่ยโฮ่วตานรั่วอย่างมิพอใจ มีเหตุผลบังคับให้ใครสละตำแหน่งเช่นนี้ที่ไหนกันเล่า!