บทที่ 871

เซียวหลินเทียนเอ่ยแล้วก็เริ่มกังวล เหตุไฉนจึงมิคิดเรื่องนี้ตอนที่ตรวจค้นตำหนักหย่งเหอ!

เหล่าเอ้อร์ได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นนั้น ทนได้มินานก็ตายแล้ว

ตงฮุ่ยกับตงจู๋สามารถปลอมตัวเป็นนางกำนัลได้ แต่เหล่าเอ้อร์ได้รับบาดเจ็บสาหัส กองทัพหลวงก็มิเห็นนาง นางจะออกจากตำหนักหย่งเหอได้เยี่ยงไร!

นี่แสดงให้เห็นว่า ตอนนั้นเหล่าเอ้อร์อาจถูกซ่อนอยู่ใกล้ ๆ ตำหนักหย่งเหอ

ฉินซานคิดตามเซียวหลินเทียนพลันขมวดคิ้วมุ่นยิ่งกว่าเดิม

“ท่านอ๋อง ตามที่ท่านบอก ในเวลานี้เหล่าเอ้อร์ตายไปแล้ว! แต่หากเข้าไปค้นในตำหนักตอนนี้ เราอาจมิพบใครเลยพ่ะย่ะค่ะ!”

เซียวหลินเทียนพยักหน้าอย่างกลุ้มใจ “วังใหญ่มากถึงเพียงนั้น มีตั้งหลากหลายวิธีที่จะซ่อนศพได้! ถึงเวลานั้นพวกนางก็บอกได้ว่ามิรู้ว่าเหตุใดนางกำนัลถึงหายตัวไป!”

“ทั้งยังโยนความผิดไปที่หลิงอวี๋ได้ด้วยว่า นางไปเห็นการฆาตกรรมของหลิงอวี๋ จึงถูกหลิงอวี๋ฆ่าอำพรางไป!”

ท่านจินต้าขมวดคิ้วพลางเอ่ย “แม้ว่าเราจะหามิพบ แต่นางกำนัลก็หายไปคนหนึ่ง การสืบทราบว่าเป็นนางกำนัลจากตำหนักไหนก็นับเป็นหลักฐานชิ้นหนึ่งเช่นกันพ่ะย่ะค่ะ!”

เซียวหลินเทียนเดินไปเดินมาอยู่ในห้อง เมื่อเห็นว่าคนในห้องล้วนเป็นคนสนิทของตน จึงเอ่ย

“ข้าสงสัยว่า ทั้งหมดนี้พระชายาเส้าเป็นคนทำ! ดูตงฮุ่ยกับตงจู๋เถิด แม้จะรู้ตัวตนของนางกำนัลที่หายไปแน่ชัดแล้ว ข้าก็กล้าบอกได้เลยว่า นางมิใช่คนของตำหนักพระชายาเส้าแน่นอน!”

“พระชายาเส้าทำอย่างไร้ร่องรอยใดเช่นนี้ ก็คงจะให้คนของตนไปแทรกซึมอยู่ในตำหนักของพระชายาคนอื่น ๆ มานานแล้ว! เช่นนี้แม้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น มันก็จะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับนาง!”

“สิ่งที่ข้ากังวลในตอนนี้คือ คนลึกลับผู้นั้น! เขาซ่อนตัวอยู่ในความมืดตลอด แต่หลิงอวี๋ก็เอ่ยถึงเขาเป็นพิเศษ เช่นนั้นก็พิสูจน์ได้ว่า เขาต่างหากที่เป็นคนที่อันตรายที่สุด!”

เซียวหลินเทียนยิ่งคิดก็ยิ่งหวาดกลัว “ท่านจินต้า เฮ่ออันกับหลิงซวนเห็นเขาแล้ว หากว่ากันตามความคิดทั่วไป มันผู้นั้นก็ควรจะฆ่าปิดปากมิใช่หรือ?”

“พวกมันกล้าลักพาตัวหลิงอวี๋ ทั้งยังฆ่าจ่างหนิงอีก ไม่มีเรื่องอะไรที่พวกเขาทำมิได้แล้ว แต่เหตุใดเขาจึงมิฆ่าเฮ่ออันกับหลิงซวนเล่า!”

ฉินซานก็ครุ่นคิดเช่นกัน “ท่านอ๋อง ว่ากันตามเหตุผลว่าพวกเขามีเวลาให้หลบหนีไปได้อย่างทันเวลาด้วย หรือว่าที่มิฆ่าเฮ่ออันกับหลิงซวนนั้นเขามีจุดประสงค์อะไรพ่ะย่ะค่ะ!”