บทที่ 891

“เข้าสู่โถงพิธี! เงียบ! นี่เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์!”

หลังจากที่นักการของราชสำนักฝ่ายในตะโกนออกมา ทั้งห้องโถงก็เงียบลง

เหล่าคนที่มาดูนั้นมองท่านอ๋องเฉิงที่นั่งอยู่ในห้องพิจารณาคดีอย่างสงสัยใคร่รู้

นักโทษมิสามารถพูดได้แล้วคดีนี้จะพิจารณาได้อย่างไร?

พระชายาเว่ยกับเฮ่อจู้ในฐานะเจ้าทุกข์ต่างมองหน้ากัน แล้วเฮ่อจู้ก็ก้าวไปคุกเข่าลงข้างหนึ่ง

“ท่านผู้บัญชาการขุนนางฝ่ายใน กระหม่อมต้องการฟ้องหลิงอวี๋ โทษฐานที่เพิกเฉยต่อกฎหมายและก่อเหตุฆาตกรรมในวัง จนทำให้ท่านหญิงจ่างหนิงถูกสังหารตั้งแต่อายุยังน้อย! เฮ่ออันบุตรชายของกระหม่อมก็ได้รับบาดเจ็บเช่นกันและยังคงหมดสติอยู่ด้วย!”

“กระหม่อมขอวิงวอนท่านผู้บัญชาการขุนนางฝ่ายในให้รักษาความยุติธรรมและลงโทษมือสังหารอย่างหนัก!”

ท่านอ๋องเฉิงสีหน้ามิสู้ดี เขามองหลิงอวี๋ที่ไม่ขยับเขยื้อนเลย

นี่อาจเป็นคดีที่ไม่มีเหตุผลที่สุดที่ท่านอ๋องเฉิงเคยพิจารณา นักโทษมิสามารถแก้ต่างได้ เขาเองก็มิสามารถซักถามได้ว่าถูกใส่ความหรือไม่!

ตลอดหลายปีที่ผ่านมาท่านอ๋องหงซานทำงานอย่างดีเยี่ยม แม้ว่าเขาจะอายุหกสิบกว่าปีแล้ว แต่ดูเหมือนว่าเขาจะมีสติมากกว่าท่านอ๋องเฉิง

เขามองท่าทีลำบากใจของท่านอ๋องเฉิงด้วยความยินดี พลางเอ่ยแปลก ๆ

“อ๋องเฉิง ในความคิดของข้า คดีนี้มีพยานบุคคลและพยานวัตถุครบถ้วน ในเมื่อนักโทษหลิงอวี๋มิสามารถโต้แย้งให้ตัวเองได้ เช่นนั้นก็มิจำเป็นต้องพิจารณาแล้ว ประกาศคำตัดสินได้เลย!”

เมื่อพระชายาเว่ยเห็นว่าเซียวหลินเทียนมิอยู่ นางก็กลัวว่าเรื่องราวจะเปลี่ยนไปอีกครั้ง จึงเอ่ยอย่างกังวล

“ท่านอ๋องเฉิง วันนั้นองค์จักรพรรดิประทานโอกาสให้หลิงอวี๋พิสูจน์ความบริสุทธิ์ของนางแล้ว! และวันนี้คือเส้นตายสามวันที่ว่า!”

“ขอให้ท่านอ๋องเฉิงใช้กฎหมายอย่างยุติธรรม และขอความยุติธรรมให้กับจ่างหนิงและเฮ่ออันด้วย! โปรดตัดสินว่าหลิงอวี๋มีความผิดเถิดเพคะ!”

องค์ชายเว่ยอยู่ด้านข้างก็เอ่ยขึ้นมาด้วยความโกรธเช่นกัน “หลักฐานการฆ่าของหลิงอวี๋เป็นที่ประจักษ์ชัดแล้ว อย่าคิดจะเอาใจหลิงอวี๋เพียงเพราะนางมีบุญคุณช่วยชีวิตท่านไว้เลย! รีบประกาศคำตัดสินออกมาเถิด กระหม่อมยังต้องไปงานศพของจ่างหนิงอีก!”

ในช่วงนี้เขาได้ไปเฝ้าสุสานจักรพรรดิ แม้ว่าจะมีภรรยาน้อยไปอยู่ด้วย แต่ในสถานที่กันดารห่างไกลเช่นนั้นไม่มีสถานที่พักผ่อนหย่อนใจอื่น ๆ เลย ทำให้องค์ชายเว่ยอยู่ที่นั่นจนแทบจะเฉาตายแล้ว!

เขาโกรธแค้นหลิงอวี๋กับเซียวหลินเทียนมาก!

ตอนนี้ได้รับโอกาสที่หาได้ยากนี้มาแล้ว หากเขามิฆ่าหลิงอวี๋เสียเขาจะบรรเทาความโกรธในใจได้เยี่ยงไร!

ท่านอ๋องเฉิงสูดหายใจลึก ๆ แล้วเอ่ยช้า ๆ