บทที่ 897

“หลิงอวี๋ นี่คือผลกรรมที่เจ้าฆ่าลูกสาวของข้า!”

พระชายาเว่ยมิสามารถซ่อนความตื่นเต้นของตนได้เลย ยิ่งหลิงอวี๋อับอาย นางก็ยิ่งมีความสุข!

นางเดินตามไปข้างหลัง เห็นว่าหลิงอวี๋กำลังจะถูกลากไปที่เกวียนบรรทุกมูลสัตว์ที่ตำหนักองค์ชายเว่ยเตรียมไว้

ในที่ไกล ๆ นั้น เฉาอี้ยืนอยู่ที่ทางแยกเพื่อรอพบองค์ชายเย่

เขามองความสับสนวุ่นวายอย่างกังวล และมองไปทางถนน

ขณะที่เขากำลังจะก่นด่านั้น ก็เห็นว่าในที่สุดก็มีม้าเร็วหลายตัวควบเข้ามา และองครักษ์คนหนึ่งก็ตะโกนมาจากไกล ๆ

“พี่จ้าว องค์ชายเย่ ขันทีเซี่ยและหัวหน้าฝ่ายในมาแล้ว! ไปรายงานท่านอ๋องเร็วเข้า!”

เฉาอี้พ่นลมหายใจออกมาอย่างตื่นเต้น แล้ววิ่งไปที่ห้องพิจารณาคดีพร้อมกับตะโกนไปขณะที่วิ่งไปด้วย

“ท่านอ๋อง ท่านอ๋องเฉิง… องค์ชายเย่ ขันทีเซี่ยและหัวหน้าฝ่ายในมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ…”

“พวกเขานำหลักฐานสำคัญมา…”

เสียงนี้ดังขึ้น เมื่อเซียวหลินเทียนได้ยินก็รู้สึกราวกับฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้ง เขารีบวิ่งขึ้นไปราวกับสายลมแล้วช่วยเหลือหลิงอวี๋ออกมาจากเงื้อมมือของคนรับใช้ในตำหนักองค์ชายเว่ย

“องค์ชายเย่และขันทีเซี่ยนำหลักฐานสำคัญมาแล้ว!”

“ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้พาหลิงอวี๋ออกไปได้จนกว่าคดีจะสิ้นสุดลง!”

เมื่อองค์ชายเว่ยกับพระชายาเว่ยได้ยินว่าขันทีเซี่ยมา จิตใจก็จมดิ่งลงทันที

“ฆ่าเขาเสีย… เซียวหลินเทียนกล้าฝ่าฝืนพระราชโองการขององค์จักรพรรดิ… ยิงธนู…”

เฮ่อจู้โกรธจนตาแดง แล้วสั่งกองทัพหลวงอย่างมิสนใจอะไรทั้งนั้น

กองทัพหลวงที่นำมาในวันนี้ส่วนมากล้วนเป็นทหารของเฮ่อจู้ พวกเขาเองก็อยากล้างแค้นให้กับลูกชายของเฮ่อจู้ด้วย หลังจากได้ยินสิ่งนี้ พวกเขาก็ยกธนูขึ้นเล็งไปที่เซียวหลินเทียน

ทันใดนั้นฉินซาน หลี่ว์จงเจ๋อ และอันเจ๋อก็รีบพุ่งเข้าไปโดยพร้อมเพรียงกันเพื่อปกป้องอยู่ข้างหน้าเซียวหลินเทียนกับหลิงอวี๋

กองทัพหลวงเหล่านั้นเห็นคนเหล่านี้ทำเช่นนี้ก็ตกตะลึงไป

ฉินซานเองก็เคยเป็นผู้บัญชาการของกองทัพหลวง ทหารในกองทัพหลวงเหล่านี้มีใครบ้างที่มิรู้จักเขา!

แม้ว่าฉินซานจะสูญเสียมือไปข้างหนึ่งแล้ว แต่เขาก็ยังคงเป็นเจ้ากรมโยธาธิการอยู่!

หลี่ว์จงเจ๋อเป็นลูกชายของหลี่ว์เซียง คราวนี้เขาออกไปต่อสู้กับโรคระบาดและได้เลื่อนตำแหน่งเป็นขุนพลพิทักษ์แล้ว!