บทที่ 921

เสี่ยวเยวี่ยกุมหน้าแล้วเอ่ยอย่างคลุมเครือ “คุณหนู นั่นมิใช่ว่าท่านอ๋องอี้กับท่านอ๋องเฉิงช่วยนางไว้หรือ? บ่าวมิเห็นว่านางแข็งแกร่งอะไรเลยเจ้าค่ะ!”

เนี่ยนจือยิ้มอย่างครุมเครือ “ความแข็งแกร่งของนางก็คือคนเหล่านี้ที่ช่วยเหลือนางมิใช่หรือ?”

“ท่านอ๋องเฉิง ไทเฮา ท่านอ๋องอี้ ไหนจะที่ตำหนักก็มีพวกของจ้าวซวน ลู่หนานอีก...”

“แต่ละคนที่ว่ามานี้เมื่อเห็นนางตกอยู่ในอันตรายต่างก็กินมิได้นอนมิหลับ ต้องวิ่งวุ่นไปทั่วทุกที่แล้ว หากข้าผู้เป็นคุณหนูของเจ้าตกอยู่ในอันตราย นอกจากพวกเจ้าทั้งสองแล้วจะมีใครบ้างที่จะมายืนอยู่ตรงหน้าข้า?”

“ข้าอิจฉาหลิงอวี๋มาก คนที่เมื่อก่อนเคยลือกันว่าไร้การศึกษาไร้ความสามารถ นางเอาชนะใจคนเหล่านี้ได้เยี่ยงไรในระยะเวลาอันสั้นเช่นนี้?”

หลานเฟิงมองเนี่ยนจืออย่างครุ่นคิดแล้วช่วยพยุงเสี่ยวเยวี่ยขึ้นมา “ไปเอาน้ำจากบ่อมาล้างหน้าเสียเถิด! ต่อไปก็เชื่อฟังคุณหนู อย่าสร้างปัญหาให้กับคุณหนูอีก!”

ทั้งสองจึงออกไป

เนี่ยนจือเดินไปที่หน้าต่าง พิงรั้วแล้วมองออกไปไกล ๆ ที่มองเห็นหลังคาของเรือนริมวารี

ความรุ่งโรจน์ในอดีตของครอบครัวนางได้จางหายไปนานแล้ว ตอนนี้แม้แต่สกุลของตัวเองนางก็มิคู่ควรจะได้ครอบครอง!

นางวางแผนในเรื่องนี้อย่างช้า ๆ...

ชีวิตนี้นางจะยังมีโอกาสชะล้างความมัวหมองให้ตระกูลสวีหรือไม่?

หากเพียงแต่ได้นั่งในตำแหน่งพระชายาอ๋องอี้เท่านั้นจึงจะมีความเป็นไปได้ นางจะต้องต่อสู้เพื่อตำแหน่งนี้!

เพียงแต่ ในตอนที่ตนไม่มีความแข็งแกร่งพอที่จะสู้กับหลิงอวี๋ นางต้องซ่อนความสามารถเอาไว้ อย่าได้เผยมันออกมา!

......

เสวี่ยฉินกับเสวี่ยเจินเข้าไปในเรือนริมวารี เห็นว่าเรือนหลักได้รับการตกแต่งใหม่จนงดงาม ความหึงหวงและความอิจฉาก็ฉายแววในดวงตาของทั้งสอง

“พระชายา! เสวี่ยฉินกับเสวี่ยเจินขอแสดงความเคารพเจ้าค่ะ!”

ทั้งสองคนทำความเคารพหลิงอวี๋หลังจากการยกน้ำชาครั้งที่แล้ว ทั้งสองคนก็มิกล้าบังคับหลิงอวี๋อีกต่อไป ได้แค่ยืนเคียงข้างกันแล้วยิ้มอยู่ด้านข้าง

หลิงอวี๋อยากจะจัดการกับพวกนางอย่างที่สุ่ยหลิงบอก แต่ตนยังมีเรื่องต้องจัดการอีก จึงถามอย่างสบาย ๆ ด้วยรอยยิ้มจาง ๆ