บทที่​ 932

“อาอวี๋!”

เซียวหลินเทียนดึงหลิงอวี๋ให้นั่งลง​แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มขมขื่น “ข้า... ข้าต้องแต่งชายารอง!”

หา!

หลิงอวี๋สะบัดมือของเซียวหลินเทียนโดยสัญชาตญาณ​ หัวใจบีบแน่นอย่างประหลาด

“เซี่ยโฮ่วตานรั่วหรือเพคะ? เช่นนั้นก็ยินดีด้วย!”

“มิใช่... เจ้าอย่าโกรธเลย! ข้า... ข้าปฏิเสธไปแล้ว!” เซียวหลินเทียนเอ่ยอย่างเคร่งขรึม “เจ้าคงมิคาดคิดเช่นกัน​ว่าฮองเฮาเว่ยมอบใครให้ข้า!”

“ใครหรือเพคะ?”

หลิงอวี๋เอ่ยเยาะเย้ยอย่างเย็นชา “คนที่ฮองเฮาเว่ยเลือกนั้นย่อมงดงาม มีน้ำใจ และเป็นสตรีจากตระกูลที่มีชื่อเสียงอยู่แล้ว ท่านยังมีสิ่งใดมิพอใจอีกหรือ?”

“ฉินรั่วซือ!” เซียวหลินเทียนเอ่ยชื่อออกมาทีละคำอย่างช้า​ ๆ

“ฮองเฮาเว่ยบอกว่า ฉินซานสูญเสียแขนไปเพราะเซียวทง​ แม้ว่านี่จะเป็นความรับผิดชอบของเขา แต่ตระกูลฉินก็เต็มไปด้วยความภักดีและทำอะไรเพื่อฉินตะวันตกมามิน้อย!”

“ดังนั้น เพื่อเป็นการชดเชยให้ตระกูลฉินในนามของราชวงศ์​ ฉินซานทำงานอยู่ภายใต้ข้า​ การแต่งงานกับน้องสาวของเขาในฐานะชายารอง จะยิ่งทำให้ฉินซานทำงานเพื่อข้าหนักขึ้นอีก!”

“เสด็จพ่อเองก็เห็นด้วยเช่นกัน ทั้งยังบอกด้วยว่า ในตำหนักอ๋องอี้นั้นมีคนอยู่น้อย​ ฉินรั่วซือเข้ามาจะได้ช่วยให้ข้ามีผู้สืบเชื้อสายมากขึ้น!”

หลิงอวี๋ยิ่งฟังก็ยิ่งหงุดหงิด​ นางจ้องมองที่เซียวหลินเทียนอย่างดุร้าย​ พลางตะคอกอย่างเหลือทน

“เพิ่งจะมีอนุชายาสี่คนเข้ามา ยังจะมอบชายารองให้อีก! เซียวหลินเทียนท่านหลายใจเช่นนี้ ตอนนั้นก็น่าจะตกลงกับองค์จักรพรรดิเรื่องหย่าร้างกับหม่อมฉันไปเสีย!”

“เอาเถิด ท่านแต่งงานเถิด หม่อมฉันยอม...”

ทันใดนั้นหลิงอวี๋ก็พุ่งไปที่ชั้นวางของโบราณ​ แล้วทุบแจกันดอกไม้ทั้งหมดที่ตนวางไว้บนชั้น

การกระทำยิ่งใหญ่ทำให้หานเหมยกับเฉาอี้เข้ามา​ พวกเขาตะโกนอย่างประหม่าอยู่ข้างนอก “ท่านอ๋อง พระชายา เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือพ่ะย่ะค่ะ? ต้องการความช่วยเหลือหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ? ”

เซียวหลินเทียนจ้องมองหลิงอวี๋ที่ยังคงทุบต่อไปอย่างตกตะลึง

ในช่วงนี้นิสัยและอารมณ์ของหลิงอวี๋เปลี่ยนไปหมด เขามิเคยเห็นหลิงอวี๋โกรธถึงเพียงนี้มาก่อน!